De eerste sponsoren zijn binnen!

Om mij te kwalificeren voor de loop van de Nacht van de Vluchteling ben ik natuurlijk veel sponsoren nodig, mijn voorlopige streefbedrag is 250,– en daarna wil ik het bedrag telkens proberen te verdubbelen.

Gisteren ging ik echt even anderhalf uur achter mijn pc zitten om alleen maar mailtjes te sturen naar vrienden, bekenden en mensen die in een van mijn netwerken zitten en dat zijn er best wel veel.

Ik verzond aan hen onderstaande bericht al dan niet in gepersonaliseerde vorm:

Hallo naam/allen

Normaliter schrijf ik mensen uit mijn adresboek niet zomaar aan voor goede doelen,
dit maal doe ik het maar even wel omdat ik het heel belangrijk vind.

Tussen 9 en 10 mei vind de wandeling omtrent de nacht van de vluchtelingen plaats,
ik wil dit mee maken en voelen. Hiervoor hoef ik zelf maar 40 kilometer af te leggen te voet,
betreffende vluchtelingen hadden en hebben een grotere loop afstand achter de rug.

ik wil de Zuid-Soedanese vluchtelingen een veilige thuishaven aanbieden,
daarvoor is veel geld en mankracht voor nodig.

Zuid-Soedan licht bom vol met landmijnen,
daar wil je gewoon niemand naar terug sturen.

Met behulp van de wandeltocht die tussen 9 en 10 mei plaats vind probeer ik zoveel mogelijk geld in te zamelen om betreffende landmijnen te kunnen gaan verwijderen,
daarnaast gun ik de Zuid-Soedanese vluchtelingen a second chance plat uitgedrukt.

Zonder landmijnen krijgt men namelijk de kans om een veilig en normaal leven te starten.

Steun mij en klik op http://www.nachtvandevluchteling.nl/klaaswoltinge
voor meer informatie.

ik hoop op je/jullie ondersteuning,

Vriendelijke groet,

Klaas Woltinge

Vandaag ontving ik mijn eerste sponsoren waar ik uiteraard zeer blij mee ben en daarnaast kreeg ik ook veel succes wensen binnen met en zonder goede tips hoe ik de wandeling het beste goed zou kunnen gaan voorbereiden.

Naast dagelijks een extra wandeling nemen wil ik vanaf morgen ook van start gaan met een persoonlijke training bij Fantasticsports Hoogeveen.

Tevens een goed moment om veel te gaan netwerken wat men vast wel goed vind, tijdens het Cardio fitness circuit wat in groepsverband plaats vind schenkt men je ook veel persoonlijke aandacht waar iedereen bij is.

“Klaas”,”ik hoorde dat je deel wilt gaan nemen aan een wandeltocht van 40 kilometer”,”zou je daar iets meer over kunnen gaan vertellen?” Dan volgt mijn verhaal en misschien krijg ik nog wat pr vragen en of een succes wens.

2 vliegen in 1 klap, kans op extra sponsoren en daarnaast een goede fysieke voorbereiding op de wandeling. Zo nu en dan kreeg en zal ik vast ook nog wel vragen gaan krijgen in de vorm van kun jij dat wel aan met jou beperkingen?

Ja, ik kan en durf het aan en laat mij adviseren door deskundigen, ook mijn diëtiste die mij persoonlijk goed kent via mijn huisarts en nu via de sportschool ga ik mee in gesprek voor de beste tips tijdens de wandeling. Het wordt dan dus echt een advies op maat omdat zij mij persoonlijk kent.

Het word bijvoorbeeld afgeraden om veel te snoepen, echt veel snoepen zal ik niet gaan doen tijdens de wandeling maar weet van mijzelf ook heel goed dat ik naast de volkoren boterham juist wel wat extra suiker nodig ben om niet van mijn stokkie te gaan.

Voor de mensen die mij (goed) kennen en twijfelen over mijn kunnen, ik liet en laat mij natuurlijk wel adviseren door professionals die op de hoogte zijn van mijn actuele gezondheidsconditie.

Het is aan mijzelf om vooraf wel voldoende te gaan trainen en zelfs daarin kan ik gelukkig wel voldoende support vinden.

Qua kleed gedrag moet ik nog even kiezen of ik nu mijn GroenLinks T-shirt ga aantrekken onder of over kleding afhankelijk van het weer, mijn CNV(j) Realisten shirt of iets anders.

Ik wil tijdens de wandeling niet teveel mee sleuren, een rugzak met voldoende voeding voor onderweg en water, iets gezonds te drinken et cetera.

Een button van een bedrijf en/of organisatie past natuurlijk wel op mijn rugzak, voor de zware momenten neem ik alleen mijn MP3 speler mee en overweeg zelfs mijn mobiel thuis te laten (ben ik nog niet over uit).

Een gezonde wandeling is gezond toch?

Er bestaan maar wat veel mensen die een eigen leven zouden willen gaan opbouwen in land van herkomst. Zuid-Soedan is daar een simpel voorbeeld van.

In Zuid-Sordan liggen nog steeds te veel mijnen die tot ontploffing zouden kunnen komen, daar wens ik zelf geen enkele vluchteling naartoe te sturen.

Op mijn adres heb ik er voor gekozen om deel te nemen aan een sponsor loop, minimaal wens ik mijnerzijds de 250,– binnen te halen maar tegelijkertijd hoop ik natuurlijk op meer.

40 Kilometer lopen, wat houd dat nou in?

Een vluchteling legt heel wat meer kilometers af voor zijn/haar eigen veiligheid, reden voor mijzelf om aan deze wandeltocht mee te doen!

Zelf ben ik op zoek naar sponsoren, stimuleer mij en geef gewoon een donatie http://www.nachtvandevluchteling.nl/klaaswoltinge

Kabinet wil 26 gevangenissen sluiten!

Vandaag las ik op Regiohoogeveen:”Klap voor Hoogeveen: Grittenborg gaat dicht”, recentelijk was deze gevangenis nog voor veel geld gerenoveerd en nu mag deze de deuren voor goed gaan sluiten als het aan Staatssecretaris Teeven ligt terwijl er elders nog een nieuwe gebouwd moet gaan worden.

Door het sluiten van de gevangenissen verliezen 3700 mensen hun baan. De staatssecretaris wekte de indruk dat voor al deze mensen elders werk te vinden is, bijvoorbeeld bij andere justitiële inrichtingen of bij de politie. Dit vind ik zelf een vreemde redenering, minder gevangenissen door heel het land en meer versobering aanbrengen binnen het gevangenis wezen betekend toch dat er overal minder werknemers nodig zijn binnen die hoek?

Wat ik tevens vrij bezwaarlijk vind is dat gevangenen een soort van huur moeten gaan betalen voor hen cel terwijl ze geen uitkering ontvangen, de kans lijkt mijzelf groot aanwezig dat er enkele gevangenen bij vrijlating gemakkelijker weer voor het foute pad gaan kiezen.

Werk is al moeilijk om te vinden, wanneer je op je CV hebt staan dat je ook nog in de gevangenis hebt gezeten zal je vast minder snel aangenomen worden, het verleden moet men laten rusten en je mag als ex gevangene een nieuwe start van je leven maken. Wanneer je al van start gaat met een etiket en daarnaast een schuld kan ik mij deels voorstellen dat men maar weer voor het foute pad zal gaan kiezen.

Qua sfeer en veiligheid zal het er na mijn idee ook niet echt beter op worden voor de gevangenis bewaarders, zij krijgen zeer waarschijnlijk meer werk met minder mankracht. Stel jezelf eens voor dat je dag in dag uit werkzaam bent in een grote kooi met veel lot genoten, daarnaast in een hokje gestopt wordt met een wild vreemde.. Dat is vragen om problemen toch?

Of wil de staatssecretaris Teeven dat weer opheffen door meer enkelbandjes te gaan verstrekken? Ik heb niets tegen een enkelbandjes systeem, deels zou ik er een voorstander van kunnen zijn onder voorwaarden. Vat dit op als leergang terug treden binnen de maatschappij met een aantal beperkingen want het moet natuurlijk wel weer een straf blijven.

Ik zie het niet gebeuren dat al die toekomstige gevangenen met een enkelbandje aan het werk komen op plekken die wij zogenaamd niet zouden willen gaan doen. Overal word namelijk op bezuinigd en dus ook de gemeente/plantsoenen dienst, straatvegers en ga zo maar door.

Notitie:

Ik overweeg om bovenstaande schrijven ook letterlijk door te sturen aan de staatssecretaris Teeven, zit nog een beetje te azen op een positieve afsluiting waarbij ‘ik’ aan hem ook alternatieven zou kunnen gaan aandragen.

Het probleem (een miljard ‘moeten’ bezuinigen) lijkt mij duidelijk, de gevolgen ervan heb ik ook helder omschreven naar mijn idee aldus mijn eigen kijk op dit gebeuren. Wanneer ik A zeg voel ik mij verplicht om ook B te gaan zeggen.

Dan kan dhr. Teeven meteen zien dat ik goed over mijn vraagstukken en kritieken heb nagedacht, het komt in het schrijven ook een beetje fatsoenlijker over en misschien zet het hem wel aan het denken.

Wanneer iemand tips en ideeën heeft dan hoor ik het graag 😉

Toch weer dat politiek hè?

Afgelopen week en deels weken had ik het zelf even vrij druk met diverse afspraken die kort op elkaar volgden en het weer zat ook niet altijd even mee (bij vorst voel ik mijzelf fysiek gezien veelal wat zwakker).

Komende week staat er een relaxerde week voor mijn deur, vanuit het Gehandicapten Platform Hoogeveen kan ik mijn plannen en ideeën omtrent social media gebruik beter uitwerken en over het platform zelf heb ik ook nog wel voldoende om bij te leren.

Uitzoeken hoe, wat en waarom het platform ontstaan was? Daarna pas mijn ervaringen en kennis echt serieus gaan inzetten uiteraard.

Woensdag ochtend 13 maart vind er een kas controle plaats vanuit de Zonnebloem Hoogeveen, met weinig geld toch ergens een leuk nieuw jaar van zien te maken zet je wel aan het denken 🙂

Woensdag middag om 13:00 ga ik een gesprek aan met mijn traject begeleider van Alescon met de vraag of ik wel op de wachtlijst zou willen blijven staan. Theoretisch gezien was en ben ik rond mijn 65e pas aan de beurt voor een serieus traject in onbekende hoek.

De traject begeleider geeft op mijn adres ook gewoon eerlijk aan dat zij ‘alleen’ maar plaatsen kunnen creëren voor mensen die op zoek zijn naar dag invulling of op langere termijn ‘zwaar’ fysieke werkzaamheden zouden kunnen en willen gaan verrichten.

Uit braafheid bleef en zal ik mijzelf misschien op betreffende wachtlijst houden, maar dit alles kon en kan vele malen beter en mede daarom zou ik mijn stekkie nog even vast kunnen gaan houden.

Zelf ben ik op zoek naar betaald werk binnen mijn kunnen, een studie gecombineerd met een stage zou mijzelf wel heel gunstig uit komen toch.

Aanstaande zaterdag ben ik tussen 9:00 en 10:00 te gast bij het radio programma Ontbijt met politiek geruis (Radio Hoogeveen). Binnen daar zal er gepraat worden over de zorg en waar velen nu bang voor zijn.

Zelf mag ik de aftrap doen in 5 minuten tijd, er zullen andere voorbeelden volgen van overige gasten en daarna gaan we over en weer met elkaar in discussie waarschijnlijk. Ik hoop dat ik die 5 minuten vol krijg zonder binnen 3 minuten of buiten 5 minuten ‘mijn’ ding gezegd te hebben (spannen dus).

Zaterdagmiddag op doorreis naar Utrecht voor de ZiGL alumni borrel waar de oud (ZiGL 10) en nieuwe ZiGL (ZiGL 11) deelnemers elkaar kunnen treffen en wij kunnen onderling natuurlijk ook even met elkaar bij praten hoe het met ons is.

Heb nu al Zin in… Zaterdag 😉

Gelukkig kunnen sommige mensen eenvoudig met agenda’s schuiven.

Na een vrij volle week met veel vergaderingen en overleggen vanuit diverse netwerken en werkgroepen zou ik afgelopen vrijdag mij eens gaan richten op een thema die ik zelf heel belangrijk vind.

Participatie op de arbeidsmarkt!

Zoals de trouwe lezers van blogs, tv/radio acties en overige media misschien zullen weten, ik ben een Wajonger met een progressief ziektebeeld waarmee ik gerust 80+ zou kunnen worden.

Via een UWV traject mocht ik tussen 1998 en 2001 op hen kosten naar school, wilde destijds systeembeheerder worden en daar schoolde ik mij dus ook voor op kosten van het UWV.

De studie was 2 jaar lang hard leren, iedere werk dag tussen 9:00 en 17:00 om vakken te leren waarvan een halve dag per week praktijk lessen te volgen, het laatste jaar iedere volledige werkweek van maandag tot vrijdag stage lopen..

Ik mag niet opscheppen, de woensdag ochtend was ik niet te vinden op mijn stage adres tussen 8:00 en 17:00 maar in de schoolbanken tussen 9:00 en 12:00.

Destijds liet ik in de eerste 2 leer jaren zien dat ik wel degelijk een kennis knobbel in mijn hoofd had en heb zitten ondanks mijn fysieke beperking(en), bij het laatste jaar stage lopen had ik mijzelf ook echt goed bewezen.

Zelf ging ik stage lopen op een dagbesteding centrum voor mensen met een beperking, ‘vreemde’ keuze misschien maar ook een systeembeheerder behoord vraag gestuurd te kunnen werken.

“Klant” heeft geen armfunctie, wil toch graag zijn/haar stamboek online zien te vinden, ik liet zien dat dat wel mogelijk was d.m.v. het inzetten van hulp middelen.

Tijdens stage was ik gewoon in staat om alle vragen en opdrachten aan te passen aan de situatie, vanuit de opleiding werd daarover ook meteen aangegeven:”jij hebt alle theorie lessen omtrent dat onderdeel goed begrepen waardoor ik uiteindelijk ook mijn stage verslag afrondde met een ruime voldoende”

Tijdens mijn stage werd ik door diverse mensen getipt, ga hier solliciteren wat ik vervolgens ook deed, werd ook officieel aangenomen per 2001 na het behalen van mijn MBI opleiding en in de 2006 verloor ik mijn baan helaas.

Nadien was ik meerdere malen naar het UWV toe gestapt met de vraag:”Mag ik niet weer naar school?” de eerste keer was ik onduidelijk in mijn vraagstelling tijdens een herkeuringsverzoek die ik op eigen initiatief nam, mijn 2e verzoek was glas helder:”ik had 6 jaar positieve werkervaring opgedaan binnen de zorg maar werd uiteindelijk ontslagen door kennis gebrek waar wij wederzijds niet gelukkig van werden.”,”mag ik een SPW/SHP studie gaan volgen?”
Daarop kreeg ik een nee vanuit het UWV, de enigste optie in omgeving van 2007 was om betreffende opleiding binnen een termijn van 3 maand te kunnen starten en afronden.. Ik kan en kon veel maar dat wees ik af.

Mijn arbeidsdeskundige gaf aan mij mee, Klaas je hoeft je geen zorgen te maken om je uitkering, je bent en blijft gewoon arbeidsongeschikt.

Nadien vrij veel vrijwilligerswerk gaan doen en uiteindelijk ging ik mij ook inzetten voor het voormalig CNV(j) Wajong Werkt promo team, wat nu intussen de Realisten heet, CAP100 et cetera, hierbinnen ben ik nog steeds actief in meer of mindere mate.

Met name de presentaties die ik vanuit het CNV(j) geef door heel het land zijn glas helder over wat diverse Wajongeren kunnen ondanks hen beperkingen en hoe de werkgevers daarin ondersteund zouden kunnen worden via het UWV.

De wijze waarop wij vanuit het CNV(j) gaven en geven variëren op jaarbasis nog al, veelal in positieve zin maar bij een aantal bezoeken binnen mijn eigen regio waar ik wel mijn CV zou willen achterlaten krijg ik als slot vraag mee of ik wel weet waar zenuwen groeien, wat progressief betekend et cetera.

Beetje jammer dus, vooral veel angst vanuit de kant van de werkgevers.

Nu nog steeds heeft een werkgever die mij in vaste dienst neemt recht op veel ondersteunde vergoedingen, aanpassingen en de belangrijkste voor mijzelf scholing!!!

In mijn situatie was het toch zo eerst zien en dan geloven vanuit het oogpunt van de werkgevers? Door eerst te leren om mijn kennis weer actueel te maken, vervolgens ergens stage te lopen kan ik laten zien wat ik in huis heb en zullen bangere werkgevers ook iets minder angstig zijn om mij misschien toch wel in dienst te nemen.

Nu kaart ik mijn eigen ‘zielige’ verhaal aan, een paar maand terug was er een transgender te gast bij Casaluna op radio 1. ik schrok van haar verhaal en een aantal in-bel reacties van mensen die telkens gewoon worden afgewezen op vooroordelen of gewoon onkunde.

Op eigen titel had ik ook meteen een houding in de vorm van geef binnen het COC eens een deels Wajong werkt presentatie/de Realisten..

Ik werd verwacht om 13:00 in Amsterdam, voor mijn gemak nam ik maar een trein eerder en zette daarop ook mijn blokker kaart in wetende dat ik volgende week zaterdag ook in Utrecht wil zijn (bijeenkomst voor oud ZiGL’s 10, kennis maken met de ZiGl’s 11 en uiteraard om wat kennis uit te wisselen)

Tussen Meppel en Zwolle werd de trein rit een ‘ramp’, eerst een melding dat alles iets langzamer zou kunnen gaan wegens een storing (kan gebeuren), weer een stukje verder weer dezelfde mededeling en uiteindelijk in Zwolle aan gekomen mochten wij vrij lang wachten.

Sprak dus ook een conducteur aan voor een alternatief reis advies richting Amsterdam, de trein die naast ons stond zou dat wel redden en zou ik tussendoor 1x extra moeten overstappen. Ik zat nog geen 5 minuten, :”geachte dames en heren”,”dit is de eindbestemming van deze trein”,”wegens de wisselstoring reizen wij weer terug naar Groningen/Heerenveen?”
Wederom toch maar Zwolle 5a richting den Haag gepakt,
Lang wachten voor dat deze vertrok wegens de storing maar vlak voor dat ik geneigd was om uit te stappen vertok deze wel.

Vlak voorbij Zwolle werd ik nog even terug gebeld door iemand van het COC die even navraag wilde doen of ik wel op tijd zou aankomen waarop ik aangaf dat ik intussen voorbij Zwolle zat, wel een half uur later zou kunnen aankomen maar mijn presentatie zou kunnen inkorten.

Voor mijn gemak werden vervolg afspraken een half uur naar voren geschoven zodat ik wel de tijd zou kunnen nemen voor mijn vragen en ideeën.

Uiteindelijk arriveerde ik om 14:00 of iets daarna bij de geplande afspraak,
Voor onze afspraak zou ik maar 30 minuten nodig zijn en dat wij er 60 minuten voor zouden willen nemen was en is alleen maar leuk, bij binnenkomst werd ik welkom geheten en kreeg te horen dat ik alle tijd had, mijn gesprekspartner had zijn vervolg afspraken gewoon een dag uitgesteld zodat wij overal de tijd voor zouden kunnen nemen.

Dat kwam mijzelf wel erg handig uit, meestal neem ik in de trein voor een laatste keer door wat ik wel en niet vertellen wil en nu was het alleen maar bellen, smsen en toevalligerwijze een aantal mede passagiers helpen om hen trein rit aan de passen dus bij aankomst was ik best wel gaar.

Kon meteen plaats nemen in een vergaderzaal, kreeg een bak koffie naar keuze en wij begonnen meteen met ons gesprek, echt een presentatie geven was niet eens meer nodig, wij namen samen de presentatie door en hadden behoorlijk lopen brainstommer hoe wij het voor elkaar zouden kunnen gaan krijgen dat de gemiddelde werkgever zich soepeler ten opzichte van bijvoorbeeld de transgender zou kunnen gaan opstellen omdat deze bij voorbaad al niet eens in dienst genomen worden terwijl men wel top talenten heeft.

Na een uur van wederzijds ideeën uitgewisseld te hebben spraken wij af om in contact met elkaar te blijven en vervolgde ik mijn rit weer naar huis.

Al met al toch een geslaagde dag 🙂