Vindingrijkheid van scholieren omtrent toegankelijkheid

In overleg met het Gehandicaptenplatform Hoogeveen had een groep leerlingen van het Roelof van Echten college als ‘stage’ opdracht meegekregen om uit te zoeken hoe toegankelijk het OV is voor een blinde of rolstoelgebruiker, daarnaast redden zij zich met ‘hen’ beperking ook in het winkelcentra op diverse locaties?

De klas werd vooraf opgesplitst in groepjes van 3, 1 persoon had een beperking en de 2 overige leerlingen liepen mee voor deels de begeleiding maar vooral ook het mee denken bij het invullen van de vragenlijst.

De blinde of rolstoelgebruiker moest zijn/haar eigen wel zoveel mogelijk zelfstandig zien te redden natuurlijk met het aanschaffen van boodschappen, de winkels in en uit komen et cetera.

Vanuit het Gehandicaptenplatform Hoogeveen waren wij gewoon anonieme ‘toeschouwers’ op diverse locaties binnen Hoogeveen, altijd handig wanneer men moeilijk zou gaan doen ten opzichte van betreffende leerlingen of wanneer zij zelf een vraag zouden hebben.

Vooraf had ik mijn omgeving een beetje verkend en had eigenlijk alleen maar een telefonische bereikbaarheidsdienst in geval van problemen.

Zelf had ik een deel van de hoofdstraat onder mijn hoede genomen bijna ter hoogte van het koffie huis La Brochette, eerst was Restaurant Tapas afgesproken maar tussen beide genoemde plekken had ik zelf een veel beter overzicht en achteraf gezien kwam dat ook nog vrij handig uit.

Tussen 9:00 en 9:15 was het nog een beetje een saaie klus, winkeliers opende hen deuren en stalden hen reclame borden en\of tafels en stoelen vlak voor of achter de blinden geleidestrook waarbij ik al wel dacht:”nog een paar centimeter verder en ik schiet er een leuk plaatje van.”

Het eerste groepje leerlingen waarvan 1 rolstoel gebruikster kwamen voorbij, deze moesten o.a. een aantal inkopen doen bij het Kruidvat waar ik tegenover zat.

De winkel in en uit ging prima, zij kwamen vlak naast mij zitten om hen vragenlijst met elkaar te evalueren en tot mijn stomme verbazing werd er wat gesnoept tussendoor en men verzamelde het afval daarvan netjes.

De rolstoel gebruikster gaf aan:”geef mij die papiertjes eens”,”ik wil kijken hoe gemakkelijk ik deze in de afvalbak kan gooien”, waar ik vlak naast zat.

De hoogte werd goed gekeurd en genoteerd maar men hoefde daar niet eens naar te kijken, top scholieren dus.

Tussendoor kwam er nog even een collega vanuit het Gehandicaptenplatform Hoogeveen langs om een logo aan mij uit te reiken voor het geval dat ik op eigen initiatief leerlingen zou willen benaderen.

Vanaf 9:30 werd het onderzoek leuker als observator, alle winkels waren geopend, het begon wat drukker te worden qua bezoekersaantal qua winkelend publiek en zeker het groepje waarbij 1 blinde jongere zat moest ik best om ‘lachen’.

Betreffende jongere had een blindengeleide stok en moest zijn weg terug gaan vinden naar school, hij knalde een paar maal tegen objecten aan die wel een beetje in de weg lagen.

We werkten met 2a 3 blinde geleidestokken waarvan 1 met bal zodat ‘je’ de weg in je hand kan voelen, 2 waarmee je gewoon zwiept van links naar rechts en daardoor weet hoe je zou moeten lopen 😉

Omstreeks 10:00 kreeg ik zelf wel behoorlijk trek aan koffie, liep dus ook gewoon koffie huis La Brochette binnen en bestelde 1 bak koffie die ik buiten zou willen opdrinken.

Men had de koffie nog niet helemaal klaar, zou het aan mij bezorgen zodra hen automaat weer bijgevuld was (goede reden voor mezelf om op terras stoelen te gaan zitten).

Mijn bak koffie werd binnen 5a 10 minuten netjes aan mij geserveerd, had mijn portemonnee onopvallend bijna in handen maar hoefde nog niet eens te betalen na aanlevering.

Tegen de tijd dat de koffie op was werd ik opgebeld vanuit het gehandicaptenplatform om na te bespreken welke groepen ik wel en niet voorbij zag komen en kon qua de groep in mijn regio wel weer vertrekken naar het Roelof van Echten college.

Nam mijn kopje en schotel netjes in mijn hand (stom van mijzelf), liep netjes de winkel binnen met het verzoek dat ik graag even zou willen afrekenen. Aan kleingeld zou ik net voldoende op zak hebben maar het was zo donker bij de kassa dat ik mijn eigen geld amper kon zien, betaalde dus maar met grootgeld.

Bij terugkomst op school gingen wij de behaalde resultaten met elkaar vergelijken, leuk om te zien hoe serieus de leerlingen hen vragenlijst hadden beantwoord, veelal uitgebreider dan noodzakelijk.

Tussendoor werden er nog wat pers afspraken gemaakt en de school wil met ons een samenwerkingsverband aangaan, betreffend onderzoek zal nu 1a 2x per jaar gaan plaatsvinden.

Tegen 12:00 liep ik te voet naar huis, wilde in meters uitgedrukt de kortste afstand nemen, grappig genoeg stelde ik mijzelf voor dat ik een rolstoel of rollator gebruiker was. Dan kom je nog best veel plekken tegen die niet lekker lopen.

Kan sommige bureaucratie niet een tandje lager?

Vorige week woensdag ontving ik een brief van het Openbaar Ministerie waaruit blijkt dat ik aangifte had gedaan van oplichting, dit ging over de periode december 2004 tot aan augustus 2007 ergens in Nederland?

Van mijzelf ‘kan’ ik al mijn aangiftes glas helder plaatsen, boven genoemde echter ‘niet’ en greep dus naar te telefoon om na vraag te doen hoe dat zat. Veel verder kon ik niet geholpen worden totdat ik afgelopen maandag als ik mij niet vergis terug gebeld werd.

Jaren geleden was ik in een corrupt geintje gestonken wat ‘mij’ korting zou opleveren maar uiteindelijk alleen maar eenmalig of stelselmatig geld gekost heeft!

Men noemde niet de naam maar gaf wel aan in welke hoek ik het zou moeten zoeken, vanaf afgelopen maandag heb ik 7 dagen de tijd om alle bonnetjes a.k.a. bankafschriften te verzamelen om aanspraak te maken op een schade vergoeding (kon de aangifte ook plaatsen).

Zelf weet ik echt niet meer voor hoe ver ik de bood was ingegaan, vaag ligt mij bij iets van 150,– maar het zou best ook meer of minder kunnen zijn.

Afgelopen maandag had ik maar telefonisch contact opgenomen met mijn bank om navraag te doen of ik ook oude afschriften zou kunnen opvragen, digitaal worden telkens de laatste 12 maand bij gehouden, oudere afschriften kun je wel opvragen voor maximaal 40,– (per 12 maand)

4 x 40 = 160,–

Gistermiddag had ik gebeld met de politie Hoogeveen om navraag te doen wanneer ik exact aangifte had gedaan, tegen wie en wat er in stond? Dit mocht men natuurlijk niet vrij geven wat op zich heel logisch is.

Even langs komen op het bureau bleek helaas ook niet te kunnen, terwijl ik mijzelf daar netjes legitimeren kan, het schrijven het OM ook zou kunnen tonen plus papierwerk.

Men vroeg toen wel om mijn postcode en huisnummer die ik ook gewoon vrij gaf, na deze genoemd te hebben mocht men nog steeds niets zeggen maar gaf wel meteen een post adres aan mij vrij waar ik al mijn aangiftes of juist deze ene specifieke aangifte zou kunnen gaan opvragen.

Daar zullen met verzending en retourneren zeker enkele dagen overheen gaan zeker omdat er ook nog eens een weekend tussen zit, aanstaande maandag/dinsdag kan ik dus ook nooit de spullen in huis hebben die dan eigenlijk al bij een tussen adres van het OM in huis behoren te zijn.

Zover ik begrepen heb gebeurd er wel werkelijk iets met de klacht, alle slachtoffers zouden een schade vergoeding kunnen gaan ontvangen voor teveel betaalde bedragen.

Hou het fictief gezien even op 150,– voor mijzelf, de praktijk wijst uit dat het 148,38 zou zijn, dan is die 160,– uitgeven aan het opvragen van bank afschriften wel een heel bitter grapje.
Mede doordat steeds meer dingen digitaal gingen en gaan, zou je toch in een dieper archief moeten kunnen kijken, indien niet omdat dat ook niet geheel veilig is op naam?

Per 12 afschriften betaal je 40,– op jaar basis, zelf denk ik intussen te weten onder welke naam ik de tegen rekeninghouder zou moeten kunnen vinden en daarmee worden er vast minder dan 10 volle bank afschriften gevolgd, waarschijnlijk tussen 1 en 5.

40 : 12 = 3,333 et cetera

Voor 3,33 ben ik best bereid om per gevuld afschrift te gaan betalen.

Nu lukt en kan dat niet en dreigt het er naar uit te zien dat ik naar mijn schade vergoeding, werkelijk gemaakte kosten zal kunnen gaan fluiten.

Zelf ga ik uiteraard ‘mijn’ gemaakte aangifte boven water proberen te toveren, hoop dat er een bedrag in staat want dan kan ik met concrete getallen aankomen vanaf het moment dat ik aangifte gedaan had in het verleden.

Erger zou nog zijn dat ik maar voor 50,– opgelicht zou zijn, dan maak ik er nu behoorlijk wat heibel over, maar dan noch? De klacht die ‘ik’ ooit ingediend had blijkt nu pas wat mee te gebeuren?

Vind dat zelf wel een beetje laat, wanneer ik nergens op in zal gaan gaat het Openbaar Ministerie in het Arrondissementsparket mijzelf verder ook niet helpen en zou het dus kunnen laten bij wat het was.

Zelf wens ik juist op de hoogte te blijven, vind het ook top dat ik nu eindelijk eens de gemaakte onkosten terug zou kunnen krijgen (als ik deze gemaakt had), een aangifte doen doe je niet voor de grap.

Zal al mijn gemaakte aangiftes vandaag meteen schriftelijk opvragen per post, de juiste voor 16:00 verzenden aan politie regionale eenheid Noord Nederland en er voor duimen dat ik op tijd een reactie terug krijg om die dan weer door te sturen naar het OM Arrondissementsparket Noord-Nederland.

Vandaag ben ik zeker tot 13:00 bezet wegens andere verplichtingen, dit gezeur kan ik er eigenlijk niet bij hebben maar er moet wel iets mee gaan gebeuren. 😉

Verslag Nacht van de Vluchteling

Zelf zou ik deel nemen aan de nacht van de vluchteling en had vooraf net niet voldoende getraind zoals ik zou willen maar wel ruim voldoende om veilig mee te kunnen wandelen.

De avond/nacht vooraf had ik mijn MP3 speler en telefoon apart gelegd naast mijn computer en mijn bed zodat ik die voor vertrek niet zou vergeten op te laden (mijn telefoon gebruik ik tevens als wekker).

In de ochtend had ik beide genoemde op mijn bed gelegd naast de zo goed als ingepakte rugzak, de route omschrijving + het starters bewijs moest ik nog even uitdraaien, wat broodjes smeren et cetera.

Vanaf een bepaald moment ging ik ter ontspanning wat games spelen, laatste mails en tweets verzenden en ontvangen en zag dat ik wel heel snel bij het station Hoogeveen moest zijn om om 22:00 in Rotterdam op locatie aanwezig te zijn.

Greep naar mijn rugzak, vulde deze nog snel even aan met snoepgoed en vloog naar het station met de fiets, zelf vertrok ik een beetje laat dus moest wat harder fietsen dan normaal.

Nadat het treinkaartje gekocht was bleek gelukkig toch nog 15 minuten te vroeg op het juiste perron aanwezig te zijn en stak rustig een shagje op (ongezond).

Op het moment dat ik in de trein zat wilde ik mijn jas en tas en broek zakken even heel praktisch gaan inrichten en uiteraard ook nog even veel gaan Twitteren om mijn volgers op de hoogte te houden en natuurlijk de laatste nieuwe sponsoren aan te werven.

Helaas, geen MP3 speler en telefoon… ai, geen mobiel bij me…. Hoezo verwend?

Gelukkig was ik wel keurig netjes op tijd aanwezig aan de Whilhelminakade te Rotterdam, na ontvangst van mijn deelnemers kaart ging ik eerst even de sfeer proeven en rond kijken wat er allemaal te doen was en wie er allemaal waren en vervolgens stapte ik op mijn GroenLinks collega’s af.

Zelf was ik teamloos, had een houding van eerst moet ik zelf minimaal 250,– binnen hebben voordat ik mij bij een team aan zou gaan sluiten en daarnaast mee lopen met bekenden of mensen waarmee je het goed vinden kan, kan altijd, we liepen immers met het zelfde doel:”Geld inzamelen om Zuid-Soedan landmijn vrij te kunnen krijgen”, zonder er zelf om te vragen kreeg ik van Magreet de Boer toch netjes een GroenLinks hesje uitgereikt.

Dat vond ik uiteraard top!

Na wat bijpraten, meer mensen leren kennen, genieten van muziek en toespraken hoopte ik natuurlijk dat het snel 0:00 zou zijn.

Kort voor het start signaal werden alle lopers verzocht om klaar te gaan staan bij het werkelijke vertrek punt, volgens mij hadden wij (de mensen waarmee ik mee liep) daar een kleine 10 minuten gewacht.

Op mijn adres voelden ongeveer de eerste 13 kilometer best wel zwaar aan, veel deelnemers liepen toen nog vrij dicht op elkaar wat best wel lastig lopen kan. Van mijzelf weet ik dat ik van een stevige looppas hou en dat zachtjes lopen energie kost maar steviger dan stevig ook.

Vanaf het moment dat de eerste 15 kilometer erop zaten waar wij ook ons rust punt hadden werd juist dat veel beter en gemakkelijker. Bij de Tennisvereniging T.O.E.G. te Rotterdam konden wij een koffie/thee pauze houden en daarnaast lagen er o.a. ook lekkere bolletjes klaar.

Pakte er netjes 1 plus een bak koffie, praatte weer bij met bekenden maar kreeg toch trek in nog een extra bolletje, vroeg ook netjes of ik nog een bolletje kon pakken en kreeg als reactie terug pak er gewoon maar 2 😉

Na mijzelf wat opgefrist te hebben vervolgde ik de wandeling met 3 dames van GroenLinks, wij hadden nog even bijgepraat over de Leergang Zin in GroenLinks en daarnaast hoe belangrijke ik deze loop zelf vond tijdens het wandelen met een stukje persoonlijke motivatie:

De 40 kilometer loop stelt verhoudingsgewijs niets voor bij wat zij mee gemaakt hebben, concreet iets doen voelt en voelde dus ook veel fijner. Daarnaast ben ik een Wajonger die ‘weinig kan’ en tegelijkertijd ook wel weer veel.

Zelf kan ik niet meer naar school op kosten van het UWV omdat ik in 1998 een opleiding gevolgd had wat mij wel een vaste baan opleverde tot aan 2006, mijn informatica opleiding is reeds zwaar verlopen en geld voor een nieuwe studie blijkt er niet te zij, of toch wel?

Er blijkt wel degelijk geld te zijn voor een volledige studie, voorwaarde is wel dat ik eerst een vaste baan krijg. Dat zal mij natuurlijk nooit lukken, een volttijd opleiding volgen met daarbij ook nog een 36 uurige werkweek.

In Zuid-Soedan speelt in grote lijnen een soort gelijk probleem, naast de onrust die je er wel hebt was en is er ook wel veel kennis aanwezig maar geen geld om die landmijnen op te ruimen.

Onderling gingen wij ook heel schappelijk met elkaar om, na de eerste 13 van de 15 kilometer gelopen trok ik een 2 liter cola fles uit mijn rugzak en nam daaruit een forse slok plaatste deze in de snelheid deze weer terug in het verkeerde deel van mijn rugzak waardoor de fles niet meer kon liggen.

Na het stukje lopen van 9 kilometer wat 24 in totaal zou maken werd ik 2x aangesproken, zelf gaf ik (bij navraag) aan dat de sok aan mijn linker voed niet zo lekker zat, er drukte iets op mijn hak/hiel, net aan de achterkant van de hak.

Heel even wachten dus om de sok goed recht te trekken en de kreuk er uit te halen, kreeg ik meteen de vraag wat voor sokken ik eigenlijk aan had (stugge katoen), Klaas:”Als je wilt”, “ik heb ook wel goede sokken voor je bij mij”

Leuk, handig en aardig dacht ik maar tegelijkertijd gaf ik aan dat de boel intussen wel goed zat en wij liepen verder, deels gemakzucht van mijzelf ssst, anderzijds had ik ook een houding van red je maar met wat je aan/bij je hebt.

Vanaf een later moment werd ik aangesproken dat mijn rugzak scheef hing, kan wel kloppen gaf ik aan, had het zelf amper door alleen die cola fles voelde soms iets vreemd aan en dat koppelde ik ook gewoon terug.

Zelf hoefde ik niet eens mijn rugzak af te doen om deze anders in te richten, de mede loopsters zorgden er voor dat mijn rugzak recht ging hangen en ook nog eens op de juiste hoogte.

Vanaf dat de eerste 33 kilometer er op zaten begon ik het wel een beetje zwaar te krijgen, het leek mezelf onverstandig om nog eens een bak koffie te nemen suiker dus koos voor een kopje thee met suiker.

Het kopje thee was uiteraard loei heet en mijn handen trilden, had het kopje dus op een bankje staan. Greep een paar maal naar het kopje in de vorm van kan ik hem nu pakken zonder te morsen?

Bij de laatste poging had ik mijn hand redelijk onder controle, tilde de kop op en het werd heel even vrij heet aan mijn duim, snel terug leggen dus, tril, tril. Daar ging mijn thee 😉

De laatste 5 van de 7 kilometer lopen liepen eigenlijk ook wel weer lekker, ging langzamer lopen maar wilde ook niet alleen lopen. Zou niemand kunnen bellen wanneer iets mis zou gaan of ik verdwalen zou 😉

Na 3 kilometer afgelegd te hebben vanaf dat moment liep ik eigenlijk een beetje alleen, trof wat oudere mensen die ook deel namen aan de wandeling en deze wilden plaats voor mij gaan maken op een bankje in een park achtig iets, plaats weet ik niet eens meer.

Achter mij liepen weer een 3 ‘dames’, zij hadden exact het wandeltempo wat ik aan de start als zo zwaar ervaren had en sloot mijzelf bij hen aan.

Gezellige gesprekken gevoerd, tussendoor kwam er wel eens naar boven hoe ver moeten wij nog wat gecontroleerd werd via mobiel (wilde ik zelf niet weten), de laatste kilometer begon ik het wel echt zwaar te krijgen.

Tussen neus en lippen door werd vermeld door iemand van mijn mede wandelaars nadat wij 2 kilometer afgelegd hadden dat de afstand steeds verder leek te worden.

Aangezien wij veel zaten te grappen, ik zelf het echt wel een beetje zwaar begon te krijgen had ik wel een houding van draai het om, flapte er ook gewoon uit:”ik kan nu echt niet meer en wandel gewoon terug naar de start positie”

Er werd gelachen en hielden de moet erin, vlak voor de eind bestemming kwamen een aantal gasten op ons afrennen met wat pimpeltjes, twijfelde een beetje omdat ik geen tijdsbesef had maar dacht meteen ook:”heb iets te vieren”,”de 40 Kilometer is mij gelukt!”

Het was een paar meter door lopen, ontving een lekker applaus van team genoten van GroenLinks en andere mensen.

De deelnemers kaart werd correct bij geknipt en naast de Goody bag had ik zelf ook de mediale gescoord! Zelf liep ik niet voor de mediale en of extra dingen.
Betreffende mediale vat ik op als blijk van waardering, deze stop ik natuurlijk wel in mijn ‘troffen kast’, volgend jaar zal er waarschijnlijk wel een ‘soort gelijk’ wandeling plaats gaan vinden.

Ben van plan om mij hier heel goed op te gaan voorbereiden, beter dan dat ik dit maal gedaan had. Mocht er vanuit Vluchtelingen werk volgend jaar weer iets soort gelijks georganiseerd gaan worden, zal ik zeer waarschijnlijk wel weer mee gaan lopen.

Doe bovenstaande alleen als ik vierkant achter het doel sta, dus het zou ook best kunnen zijn dat ik volgend jaar niet mee ga lopen bewijze van. Zover ik inschatten kan mag en moet er nog een hoop gebeuren omtrent Vluchtelingen Werk, dus zal gewoon weer mee gaan wandelen 😉

Klinkt misschien een beetje vreemd, maar ik wil wel 3 ‘teams’ enorm bedanken,

1. De radiomakers van Casaluna, zij waren en zijn vrij toegankelijk, in een van hen uitzendingen vertelde men ook wat de Nacht van de Vluchteling in hield en de 2e inbeller vertelde een tranentrekkend verhaal waardoor ik mij wel verplicht voelde om ook mee te gaan lopen

2. Ons GroenLinks team natuurlijk, wij denken veelal toch vaak aan elkaar

3. De organisatie zelf natuurlijk, zij hadden alles keurig netjes geregeld.

Persoonlijke motivatie qua deelname aan de wandeltocht

Het doel van de Nacht van de Vluchteling 2013 is om zoveel mogelijk geld op te halen om landmijnen in Zuid-Soedan te ruimen. Zo krijgen ouders en hun kinderen de kans om een nieuw en veilig bestaan op te bouwen in hun eigen land.

Met het bedrag kan er een gebied van 150 vierkante meter landmijnvrij gemaakt worden. Wij hopen dit jaar ten minste €300.000,- in te zamelen.

Elk jaar worden er duizenden volwassenen en kinderen gedood of verminkt door landmijnen. Zolang deze levensgevaarlijke projectielen er nog liggen, is het bouwen van nieuwe dorpen en voorzieningen onmogelijk. Angst voor de mijnen beheerst het dagelijks leven van alle Zuid-Soedanezen.

Normale bezigheden – zoals water halen, het verbouwen van groenten en gewassen of naar de dokter gaan – worden praktisch onmogelijk gemaakt. Het ruimen van mijnen is cruciaal voor de wederopbouw van het door conflict geteisterde land.
Op persoonlijke titel herken ik dit probleem en zie weer hetzelfde gebeuren.

Jaren terug speelde er een stank overlast probleem aan de Arend, op eigen houtje ging ik destijds enquête voeren om wat aan het stank overlast probleem te gaan doen.

Begon destijds als leek met mijn klachten, kreeg uiteindelijk wel in kaart waar het probleem lag, de vraag was wie er verantwoordelijk zou zijn?

1. de verhuurder
2. de gemeente

Een heel ander verhaal en toch eigenlijk hetzelfde naar mijn idee ruim verwoord,
Zuid-Soedan licht bom vol met landmijnen, kracht voor wederopbouw zal er vast wel zijn.

Er bestaat echter geen geld om dit hele gebeuren te realiseren en het gevolg zal zijn dat wij en niet alleen wij blijven aanmodderen met de vluchteling uit Zuid-Soedan.

Vergeet niet dat de wandeling van 40 kilometer best een zware tocht voor mezelf zal gaan worden, anderzijds….

Wat houd nu eigenlijk een stukje van 40 kilometer lopen in?

40 Kilometer lopen voor een goed doel klinkt zwaar misschien, betreffende vluchtelingen hadden en hebben zeker meerdere kilometers afgelegd vanuit eigen veiligheid.

In deze betrap ik mijzelf er op dat ik steeds gemakkelijker over betreffende loopafstand begin te denken, tijdens mijn trainingen op de sportschool ben ik 1a 2 uurtjes aaneengesloten aan het hard lopen/stevige looppas van 7 km/h berg opwaarts en dit gaat machtig mooi kan ik u meedelen.

Zelf heb ik nog een cadeautje van Vista Print liggen kwam ik net achter, voor zo goed als niks kan ik zo even 100 flyers laten drukken en ik weet al op welke adressen ik deze door de bus zal gaan duwen.

Zelf begin ik wel tijd te kort te komen om alle mensen te benaderen die ik zou willen benaderen, vanavond krijg ik vroeg in de avond een bestuurs, vrijwilligers overleg vanuit de Zonnebloem Hoogeveen met ondersteuning van Drenthe over wat wij dit jaar zouden willen gaan doen als afdeling zijnde.

Vanuit het gehandicapten platform Hoogeveen hoef ik voorlopig ook niet stil te zitten maar na de rondvraag en sluiting van iedere vergadering vertel ik natuurlijk wel weer wat over mijn wandel plannen en hoe het er nu voor staat.

Hoe dichter de datum van de wandeling in mijn buurt komt, des te meer namen en adressen die mij nog te binnen schieten om mijn gegevens achter te laten voor de wandeling.

Tevens moet ik nog even nadenken over wat voor drinken ik onderweg mee neem, energie drankjes lijken mij niet zo handig tenzij je deze gebruikt aan het eind van de rit, te veel mee sleuren is ook weer zonde van je energie en te weinig niet echt slim.

Die landmijnen moeten allemaal weg uit Zuid-Soedan, hoop dat wij met zijn allen vors over het streef bedrag zullen gaan komen. Momenteel heb ik 125,– binnen gehaald en daar loop ik graag voor, ik hoop uiteraard daar minimaal 250,– van te gaan maken en het meervoud ervan.

Waarom focus ik mijzelf op de minimale bijdrage van 250,– die ik als loper binnen zou kunnen halen, het geeft mij de garantie dat ik iig mee lopen mag (wat nu al zou kunnen), maar daarbij laat ik ook graag zien wat ik wel in huis heb qua kunnen en niet kunnen.

Voor mijzelf loop ik te knokken voor een PGB regeling, van zitten naar opstaan begint lastiger voor mijzelf te worden en sommige mensen geven aan dat ik steeds een vreemder loopje begin te krijgen.

Mijn linker been sleur ik soms wel eens een beetje mee inderdaad wat wel mijn sterkste been blijkt te zijn wat ik opmerk tijdens conditie trainingen.

Waar ik zelf over val is het feit dat ik amper of niet een PGB regeling voor elkaar kan krijgen, “Klaasje”,”neem maar huishoudelijke ondersteuning via het CAK” wat inhoud dat je 4 uur per week 1 dag vrij moet plannen om gezamenlijk met de huishouding aan de slag dient te gaan, daarnaast rekening moet houden met de ondersteuner/ondersteunster i.v.m. arbo voorwaarden.

Dat wordt dus op therapeutische basis een bakkie koffie leuten tussendoor, samen iets in een vuilnis zak gooien, iets in de wasmachine drukken wat niet noodzakelijk is et cetera.

Bukken, tillen en op een keukentrapje staan worden moeilijker voor mijzelf. Tevens kost het mijzelf veel inspanning wanneer ik mijn matras moet verversen of de hoeslaken van mijn dekbed wil vervangen.

Kom ik aankakken met een ramen lappen opdracht + vervangen van mijn bedde goed, sorry Klaas dat kan niet, zullen wij gezamenlijk iets in de wasmachine stoppen?

Werkgelegenheid het zelfde verhaal, zelf ben ik een Wajonger die dol graag weer naar school zou willen gaan, had en heb er echter het geld niet voor! Mijn Mavo en MBI diploma niveau 3 heb ik op zak, tevens had ik nadien een SPW en SPH opleiding gevolgd maar haakte af bij de examen kosten, in Utrecht zou ik getoetst worden.

Binnen Alescon (sociale werkvoorziening) sta ik voor de ‘sier’ op de wachtlijst, het was duidelijk dat ik voor mijn 65e niet aan de beurt zou komen met een werkplek binnen mijn kunnen, nu wordt het wachten alleen maar langer en alleen voor de formaliteit houd ik betreffende indicatie aan.

En zoals ik al eens vaker aangegeven had, wanneer ik vanuit het CNV(j) elders een Wajong werkt/de Realisten presentatie gaf en ik trof een werkgever/werkgeefster die lekker dicht bij zat had ik ook mijn CV paraat.

Deze was veelal te oud qua studie en daarnaast kwetsende opmerkingen uit angst in de vorm van:”Klaas”,”je vertelde dat je een zenuw aandoening hebt waarbij tumoren op zenuwen zouden kunnen gaan groeien….”,”wist je wel dat er ook zenuwen in je hoofd groeien?”

Nadien natuurlijk een onderzoekje gestart waaruit bleek dat men bang was voor, nog steeds onterecht naar mijn idee.

Wanneer ik nu naar school zou mogen en daarbij een stage adres binnen sleep of desnoods toegewezen krijg, zou ik kunnen laten zien wat ik wel in huis heb en zal men bij bijna afronding van betreffende stage het minder vreemd vinden dat ik dan wederom mijn CV zal laten zien.

“Klaas zijn ziektebeeld blijkt in ene dan wel mee te vallen bewijze van! “,”go we durven hem een baan aan te bieden”

In Zuid-Soedan liggen heel veel landmijnen, er is geen geld om deze te verwijderen maar wanneer deze weg zouden zijn, zouden de mensen in en uit Zuid-Soedan hen eigen land wel weer prima op kunnen bouwen!

Ik hoop uiteraard dat ik komende 7 dagen nog veel geld weet binnen te sprokkelen, de Zuid-Soedanese vluchteling verdient het gewoon.

Daarnaast, en daar baal ik zelf van binnen de Nederlandse politiek.. Telkens praat men over problemen en oplossingen, op zich niet verkeerd natuurlijk maar de oplossingen werden en worden wel veelal gezocht in de korte termijn oplossingen waar je dus eigenlijk weer ‘niets’ mee opschiet.

Een beetje vooruit durven kijken kan echt geen kwaad, geld in mij stoppen op de juiste wijze zal gaan betekenen dat er zeer waarschijnlijk geld voor terug zal gaan komen, anders om gaan met de hulpmiddelen die ik in huis heb en misschien nodig zal gaan krijgen zou winst op geboekt kunnen gaan worden.

Zelf kamp ik met mijn handicap, er word veel geld in gepompt om mij te ontlasten maar om nu even naar de oorzaak te kijken schijnt te ingewikkeld te zijn.

Mijn aangepaste bed + matras worden voor mij gehuurd, lig op een sterf bed en binnen 1 jaar zou er al een nieuwe voor mij gekocht kunnen gaan worden, mijn Wajong uitkering hetzelfde verhaal, ben volledig afgekeurd en aangezien dat ik tussen 1998 en 2001 een MBI niveau 3 opleiding gevolgd had, daarmee ook aan de bak kwam binnen de zorg waar ik per 2006 ontslagen werd mag ik nu vanaf de zijlijn mee kijken.

Werkgevers die mij een vast dienst verband willen aanbieden kunnen nog steeds een hoop financiële ondersteuning gaan krijgen wat op zich niet verkeerd is, daar zit echter 1 vreemde regeling bij… Zodra ik een vaste baan gevonden heb, mag ik ook weer naar school op kosten van het UWV.

Denk ff heel goed na, hoe kan ik in de schoolbanken zitten wanneer ik op mijn werk aanwezig dien te zijn? Ik zie juist scholing + bijbehorende stage als kans om aan de werkgever te laten zien wat ik in huis heb, waarbij zij zelf minder angstig zullen gaan worden om mezelf wel een vast contract te gaan aanbieden (ze maken/maakten mij een jaar mee tijdens de stage).

De opleiding + stage komt maar niet, dus blijf maar aan de kant staan!
Zuid-Soedan licht gevuld met landmijnen, wanneer die krengen weg zijn zou men werkelijk van start kunnen gaan met de wederopbouw van hen land.

Ik hoop bij deze nog veel meer sponsoren binnen te halen, iedere Euro is welkom!

http://www.nachtvandevluchteling.nl/klaaswoltinge