Grappig, ik kan merken dat het weer september is.

Fysiek gezien gaat het intussen stukken beter met mij en durf mij nog steeds ruim 2 jaar jonger te noemen neigend naar 2,5 jaar. De oorzaak van mijn dikke enkel probleem en stoelgang probleem zijn nog niet bekend.

Hoop dat het stoelgang probleem ooit wel beter onderzocht gaat worden, nu is er bekend dat er 3 mogelijke oorzaken zijn die allen wel bij mijn ziektebeeld horen.

De Loperamide doet hier prima zijn werk, dien een beetje op te letten wat ik eet en drink en ‘mag geen’ pilletje overslaan ben ik intussen achter gekomen.

Had de draad binnen GroenLinks Hoogeveen intussen weer opgepakt, wenste de draad binnen het CNV(j) Realisten promo team eigenlijk ook zo snel mogelijk te gaan oppakken.

Lag daar een poosje uit wegens ziekte en loop nu dus wel behoorlijk achter, had lang geen presentaties meer verzorgd dus kennis over bestaande presentaties zakt dan wel wat weg. Uiteraard kon en kan ik die presentaties wel vooraf even goed gaan inlezen, maar tijdens mijn afwezigheid waren er ook wel dingen veranderd.

Vandaag kreeg ik de nieuwe presentatie onder ogen, die wij aanstaande donderdag zouden kunnen gaan bespreken. Ben zelf een beetje laat met mijn aanmelding, de uitnodiging vond al eerder plaats… Wens er uiteraard wel bij aanwezig te zijn, heb dan namelijk meteen de basis binnen i.p.v. dat ik ergens halverwege in stap.

Heb in deze ook nog wel een beetje mazzel, vanuit GroenLinks Hoogeveen hadden wij vorige week donderdag avond fractie overleg, dus volgt er aanstaande donderdag een raadsavond (digitaal of fysiek kan ik die wel 1x missen als actief toeschouwer).

Vanuit het FNV ontving ik recentelijk ook een uitnodiging om aanwezig te zijn bij de Red de Zorg demonstratie die op 12 september aanstaande plaats zal gaan vinden aan de Damrak te Amsterdam.

Weet nog niet exact hoe die demonstratie er uit zal gaan zien, in goed overleg met het FNV was en ben ik wel bereid om de microfoon of megafoon te pakken om mede demonstranten aan te moedigen, tegelijkertijd erbij te gaan uitleggen waarom wij aan het demonstreren zijn.

Misschien is het ‘onkunde’ van mij zelf, op persoonlijke titel was en ben ik wel een enorm duur kereltje voor de Nederlandse samenleving. Niet dat ik daar om gevraagd heb, maar zie maar eens hulpmiddelen te kopen in plaats van levenslang huren voor nog een hoger bedrag op jaar basis.

Hoe mooi de oude Wajong regeling ook was, waar 1 lelijke fout in stond en staat nog steeds naar mijn idee, je kwam en komt er niet zo maar meer uit wanneer je eenmalig op kosten van het UWV scholing hebt gevolgd en behaald + daardoor een vaste baan wist te scoren.

Vanaf 2006 stond ik grotendeels aan de zijlijn, per 2007 liet ik ook weten aan het UWV:”goh”,”aldus jullie indicatie val ik onder de categorie:”blijvend arbeidsongeschikt””,”graag zou ik mijzelf toch wel willen laten herkeuren om na te gaan of ik in aanmerking zou kunnen komen voor een bij of omscholingstraject.”

Helaas was dat niet mogelijk.

Vanuit de Realisten presentaties kon en kan ik prima uitleggen wat de voordelen zijn voor de werkgever wanneer men een Wajonger in dienst zal gaan nemen, beleidsmatig heb ik de oude Wajong regeling extra goed uitgediept en ben dat ook van plan te gaan doen met de nieuwe regeling.

Zover ik nu denk te weten gelden voor de nieuwe Wajongers dezelfde regels als de oude (pin mij daarop niet vast s.v.p.), bij de nieuwe Wajonger gaat het inkomen iets om laag wanneer hij\zij werkloos thuis zit.

Had en heb daar zelf weinig begrip voor, dat er bezuinigd zal moeten worden, kon en kan ik inkomen. Voor mijzelf was en is het helemaal niet meer aantrekkelijk om een poosje ‘ongeschoold’ aan de bak te gaan.

Bij voorkeur zou ik binnen de zorghoek aan de slag gaan met mijn 6 jaar werkervaring + vrijwilligerswerk v.a. 2007 tot aan nu binnen die hoek.

Moet mij eerst bewijzen, een vaste baan zien te vinden en zodra ik die gekregen heb zou ik daarnaast de schoolbanken in mogen duiken.. Erg knap bedacht, maar met een werkweek van 24 tot 36 uur gaat het mijzelf niet lukken om elders klassikaal les te gaan volgen d.m.v. volwassen onderwijs.

Zonder goede basis is het voor mijzelf niet eens aantrekkelijk om aan de bak te gaan met in het achterhoofd dat mijn actualiteit qua studie wel achterloopt. Binnen 3 maand, 6 maand of langer volgt dan extreem uitgedrukt een ontslag, zal daardoor in de nieuwe Wajong regelgeving gaan vallen..

Blijf dan zitten met mijn laatst genoten MBI opleiding niveau 3 en deels 4 in certificaten afgerond in 2001 😉

Spot er ook wel eens een beetje mee, til vooral niet te zwaar aan bovenstaande en haal er uit wat correct omschreven is. Zat en zit al heel lang te wachten op een PGB regeling, die wil maar niet van de grond komen.

Zelf kan ik nu nog steeds in aanmerking komen voor huishoudelijke ondersteuning, had en heb ik echter weinig behoefte aan omdat men aan mij niet de ondersteuning kan bieden die ik echt nodig ben.

Iets als mijn bed opmaken, op een keukentrapje gaan staan, divers buk en til werk lukken gewoon echt niet meer. En ja, het klinkt vreemd.. Een leeg kratje bier hoef ik niet te gaan inleveren bij de supermarkt die op 5 minuten loopafstand van mijn voordeur zit, een zwaarder gewicht in een rugzak op mijn rug gaan dragen lukt weer wel.

Op zaterdag 12 september, om 12.00 uur op het Damrak in Amsterdam (recht tegenover Centraal Station, verzamelen vanaf 11.00 uur) hopen we duizenden mensen te verwelkomen. Met een grote demonstratie door Amsterdam laten we van ons horen. Natuurlijk hebben we ook een leuk programma met sprekers en optredens. De FNV regelt gratis vervoer voor leden en niet-leden. Meld u hiervoor nu aan via www.fnvvoorzorg.nl

Komend jaar zal ik wederom deel gaan nemen aan de Nacht van de Vluchteling, overweeg deze een beetje te gaan uitbreiden wat door ‘eigen’ fout mijzelf de 1e 2 deelnames ook al overkomen was.

Met die kennis en ervaringen van toen, wil ik komend jaar iets mee gaan doen, eind deze maand heb ik de mogelijkheid om samen met stichting Vluchtelingen werk enkele ideeën en gedachten te gaan uitwisselen.

Zij moeten en ik mag, zelf kreeg ik ook wel eens de negatieve feedback:”Klaas”,”je bent zo ongezond”,”kunt dit niet en dat niet”,”daar zou juist jij dan toch nooit aan kunnen\moeten beginnen!”

Pardon denk ik dan bij mijzelf, ook de gehandicapte vluchteling had en heeft geen keuze toch en moet gewoon op de vlucht slaan ter zelf bescherming?

Tegelijkertijd toon ik zelf aan dat ik misschien iets minder gehandicapt ben dan velen denken, heb mijn grenzen misschien gewoon iets ‘beter’ in de peiling 😉

Gelukkig kunnen sommige mensen eenvoudig met agenda’s schuiven.

Na een vrij volle week met veel vergaderingen en overleggen vanuit diverse netwerken en werkgroepen zou ik afgelopen vrijdag mij eens gaan richten op een thema die ik zelf heel belangrijk vind.

Participatie op de arbeidsmarkt!

Zoals de trouwe lezers van blogs, tv/radio acties en overige media misschien zullen weten, ik ben een Wajonger met een progressief ziektebeeld waarmee ik gerust 80+ zou kunnen worden.

Via een UWV traject mocht ik tussen 1998 en 2001 op hen kosten naar school, wilde destijds systeembeheerder worden en daar schoolde ik mij dus ook voor op kosten van het UWV.

De studie was 2 jaar lang hard leren, iedere werk dag tussen 9:00 en 17:00 om vakken te leren waarvan een halve dag per week praktijk lessen te volgen, het laatste jaar iedere volledige werkweek van maandag tot vrijdag stage lopen..

Ik mag niet opscheppen, de woensdag ochtend was ik niet te vinden op mijn stage adres tussen 8:00 en 17:00 maar in de schoolbanken tussen 9:00 en 12:00.

Destijds liet ik in de eerste 2 leer jaren zien dat ik wel degelijk een kennis knobbel in mijn hoofd had en heb zitten ondanks mijn fysieke beperking(en), bij het laatste jaar stage lopen had ik mijzelf ook echt goed bewezen.

Zelf ging ik stage lopen op een dagbesteding centrum voor mensen met een beperking, ‘vreemde’ keuze misschien maar ook een systeembeheerder behoord vraag gestuurd te kunnen werken.

“Klant” heeft geen armfunctie, wil toch graag zijn/haar stamboek online zien te vinden, ik liet zien dat dat wel mogelijk was d.m.v. het inzetten van hulp middelen.

Tijdens stage was ik gewoon in staat om alle vragen en opdrachten aan te passen aan de situatie, vanuit de opleiding werd daarover ook meteen aangegeven:”jij hebt alle theorie lessen omtrent dat onderdeel goed begrepen waardoor ik uiteindelijk ook mijn stage verslag afrondde met een ruime voldoende”

Tijdens mijn stage werd ik door diverse mensen getipt, ga hier solliciteren wat ik vervolgens ook deed, werd ook officieel aangenomen per 2001 na het behalen van mijn MBI opleiding en in de 2006 verloor ik mijn baan helaas.

Nadien was ik meerdere malen naar het UWV toe gestapt met de vraag:”Mag ik niet weer naar school?” de eerste keer was ik onduidelijk in mijn vraagstelling tijdens een herkeuringsverzoek die ik op eigen initiatief nam, mijn 2e verzoek was glas helder:”ik had 6 jaar positieve werkervaring opgedaan binnen de zorg maar werd uiteindelijk ontslagen door kennis gebrek waar wij wederzijds niet gelukkig van werden.”,”mag ik een SPW/SHP studie gaan volgen?”
Daarop kreeg ik een nee vanuit het UWV, de enigste optie in omgeving van 2007 was om betreffende opleiding binnen een termijn van 3 maand te kunnen starten en afronden.. Ik kan en kon veel maar dat wees ik af.

Mijn arbeidsdeskundige gaf aan mij mee, Klaas je hoeft je geen zorgen te maken om je uitkering, je bent en blijft gewoon arbeidsongeschikt.

Nadien vrij veel vrijwilligerswerk gaan doen en uiteindelijk ging ik mij ook inzetten voor het voormalig CNV(j) Wajong Werkt promo team, wat nu intussen de Realisten heet, CAP100 et cetera, hierbinnen ben ik nog steeds actief in meer of mindere mate.

Met name de presentaties die ik vanuit het CNV(j) geef door heel het land zijn glas helder over wat diverse Wajongeren kunnen ondanks hen beperkingen en hoe de werkgevers daarin ondersteund zouden kunnen worden via het UWV.

De wijze waarop wij vanuit het CNV(j) gaven en geven variëren op jaarbasis nog al, veelal in positieve zin maar bij een aantal bezoeken binnen mijn eigen regio waar ik wel mijn CV zou willen achterlaten krijg ik als slot vraag mee of ik wel weet waar zenuwen groeien, wat progressief betekend et cetera.

Beetje jammer dus, vooral veel angst vanuit de kant van de werkgevers.

Nu nog steeds heeft een werkgever die mij in vaste dienst neemt recht op veel ondersteunde vergoedingen, aanpassingen en de belangrijkste voor mijzelf scholing!!!

In mijn situatie was het toch zo eerst zien en dan geloven vanuit het oogpunt van de werkgevers? Door eerst te leren om mijn kennis weer actueel te maken, vervolgens ergens stage te lopen kan ik laten zien wat ik in huis heb en zullen bangere werkgevers ook iets minder angstig zijn om mij misschien toch wel in dienst te nemen.

Nu kaart ik mijn eigen ‘zielige’ verhaal aan, een paar maand terug was er een transgender te gast bij Casaluna op radio 1. ik schrok van haar verhaal en een aantal in-bel reacties van mensen die telkens gewoon worden afgewezen op vooroordelen of gewoon onkunde.

Op eigen titel had ik ook meteen een houding in de vorm van geef binnen het COC eens een deels Wajong werkt presentatie/de Realisten..

Ik werd verwacht om 13:00 in Amsterdam, voor mijn gemak nam ik maar een trein eerder en zette daarop ook mijn blokker kaart in wetende dat ik volgende week zaterdag ook in Utrecht wil zijn (bijeenkomst voor oud ZiGL’s 10, kennis maken met de ZiGl’s 11 en uiteraard om wat kennis uit te wisselen)

Tussen Meppel en Zwolle werd de trein rit een ‘ramp’, eerst een melding dat alles iets langzamer zou kunnen gaan wegens een storing (kan gebeuren), weer een stukje verder weer dezelfde mededeling en uiteindelijk in Zwolle aan gekomen mochten wij vrij lang wachten.

Sprak dus ook een conducteur aan voor een alternatief reis advies richting Amsterdam, de trein die naast ons stond zou dat wel redden en zou ik tussendoor 1x extra moeten overstappen. Ik zat nog geen 5 minuten, :”geachte dames en heren”,”dit is de eindbestemming van deze trein”,”wegens de wisselstoring reizen wij weer terug naar Groningen/Heerenveen?”
Wederom toch maar Zwolle 5a richting den Haag gepakt,
Lang wachten voor dat deze vertrok wegens de storing maar vlak voor dat ik geneigd was om uit te stappen vertok deze wel.

Vlak voorbij Zwolle werd ik nog even terug gebeld door iemand van het COC die even navraag wilde doen of ik wel op tijd zou aankomen waarop ik aangaf dat ik intussen voorbij Zwolle zat, wel een half uur later zou kunnen aankomen maar mijn presentatie zou kunnen inkorten.

Voor mijn gemak werden vervolg afspraken een half uur naar voren geschoven zodat ik wel de tijd zou kunnen nemen voor mijn vragen en ideeën.

Uiteindelijk arriveerde ik om 14:00 of iets daarna bij de geplande afspraak,
Voor onze afspraak zou ik maar 30 minuten nodig zijn en dat wij er 60 minuten voor zouden willen nemen was en is alleen maar leuk, bij binnenkomst werd ik welkom geheten en kreeg te horen dat ik alle tijd had, mijn gesprekspartner had zijn vervolg afspraken gewoon een dag uitgesteld zodat wij overal de tijd voor zouden kunnen nemen.

Dat kwam mijzelf wel erg handig uit, meestal neem ik in de trein voor een laatste keer door wat ik wel en niet vertellen wil en nu was het alleen maar bellen, smsen en toevalligerwijze een aantal mede passagiers helpen om hen trein rit aan de passen dus bij aankomst was ik best wel gaar.

Kon meteen plaats nemen in een vergaderzaal, kreeg een bak koffie naar keuze en wij begonnen meteen met ons gesprek, echt een presentatie geven was niet eens meer nodig, wij namen samen de presentatie door en hadden behoorlijk lopen brainstommer hoe wij het voor elkaar zouden kunnen gaan krijgen dat de gemiddelde werkgever zich soepeler ten opzichte van bijvoorbeeld de transgender zou kunnen gaan opstellen omdat deze bij voorbaad al niet eens in dienst genomen worden terwijl men wel top talenten heeft.

Na een uur van wederzijds ideeën uitgewisseld te hebben spraken wij af om in contact met elkaar te blijven en vervolgde ik mijn rit weer naar huis.

Al met al toch een geslaagde dag 🙂

Een ‘leuke’ uitnodiging voor een bezoek aan het COC te Amsterdam

Vorige week donderdagnacht (3-1) luisterde ik naar een uitzending van Casa Luna waarbij o.a. het thema was:”wat zijn je kansen als transgender zijnde op de arbeidsmarkt?”

Voor mijzelf een heel belangrijk en deels ‘herkenbaar’ thema die mij enorm boeit, als werknemer gaat het er toch om hoe je functioneert, hoe je met collega’s om gaat en wat je presteert voor je werkgever?

Op mijn adres wordt ik na een sollicitatie periodiek afgewezen omdat a. mijn studie niet meer actueel is, b. ik mankeer fysiek iets mankeer en ik zou daardoor misschien wel zieker kunnen worden omdat ik met arbeidsbeperking ‘kamp’ (mijn ziektebeeld is progressief maar het kan ook zo blijven zoals het nu is tot aan mijn 80e bijwijze van).

Diverse mensen met een arbeidsbeperking komen gelukkig toch wel steeds vaker aan de bak, naar mijn idee nog lang niet voldoende en met behulp van het CNV(j) de Realisten (waar vanuit ik ook werkgevers bezoek om iets te vertellen over wat mensen met een ‘beperking’ wel zouden willen en kunnen) en diverse andere werkgroepen, netwerken en gesprekken met politici moet dat wel goed gaan komen.

Boven genoemde komt ook regelmatig voor bij mensen met een kleurtje of erger nog een specifiek ras. Zelf durf ik dit niet ten alle tijde ‘discriminatie’ te noemen wat het misschien eigenlijk wel is.

In mijn persoonlijke verleden tot aan nu toe heb ik intussen wel geleerd dat men in zijn algemeenheid wel heel erg bang kan zijn voor ‘het onbekende’.

Terug naar de uitzending van 3-1 tussen 0:00 – 2:00 waarbij Hijlco Span praatte met gender Franka van Brakel die zich namens het COC en de FNV inzet voor verbetering van de positie van transgenders…

Ondanks dat ik er deels wel rekening mee gehouden had dat zij best veel ‘maatschappij’ kritieken over haar heen gekregen zou hebben en nu nog steeds schrok ik wel van haar verhaal.

Onder enkele bellers deed ook een Gender haar verhaal: op straat, bus, tram en metro liep deze persoon tegen dezelfde problematiek aan. Ook bij het op zoek gaan bij het vinden van werk hetzelfde verhaal, sterker nog: zij kon haar laten afkeuren door het UWV aldus haar spreken wat zij niet wilde! Wat voor leven leven wij dan in tegenwoordig dacht ik meteen?

Als ‘werkgever zijnde’ kan ik het mij best voorstellen dat je een gender weigert om zijn/haar extreme gender zijn, waarbij genders in het extreemst zwakke en sterke punten van de vrouw proberen te imiteren.

Wanneer Jos er achter komt dat hij toch liever als Jose door het leven wil gaan en ook operatief gezien een zij geworden is, zij haar eigen er lekker bij voelt en verder normaal functioneert…. What’s the point i thought?

Zelf klom ik na betreffende uitzending ook meteen in mijn mailbox met een idee in de richting van het COC, van mail contact werd het telefonisch contact en mede dankzij het telefonisch contact n.a.v. de 1e verzonden mail heb ik maandag 8 maart meteen een afspraak met het COC in Amsterdam om van gedachte te wissel over het ‘anders’ zijn dan de ‘rest’ en toch aan de bak willen komen.

Ons gesprek zal ongeveer een uur duren dus mijnerzijds heb ik dan genoeg tijd om een aantal proefballonnetjes los te laten in presentatie vorm en daarnaast leer ik natuurlijk ook weer heel veel van het COC.

Canal parade van start..

Geschreven op 5 augustus.

Op het moment dat iedereen van en voor de RozeLinks bood aanwezig was, de bood etc; ook in orde was.. konden wij instappen…

Zelf ging ik eerst in de buurt staan van een zitplek en een stang waaraan ik mij vast kon houden, mede omdat het moment dat de bood van start ging schommelde deze een beetje..
Daar was ik vlot aan gewend..

Er werd al vlot een wijn soort geserveerd die je kon mengen met water, of gewoon water en anders een biertje… Toen we werkelijk gingen varen zocht ik een plek op ergens aan de zijkant van de bood…

Er werd onderling wat met borden geruild en ik begon meteen een van de leukste borden
“ik wil allebei” (je had: Zin in een ander geslacht, Zin in respect!, Kees heeft Zin in Rachid, Zin in Europese Gemeenschap, Zin in meer!, Zin in jou!, Zin in allebei, Mama heeft zin in mama, Jan Peter heeft zin in André, Zin in Geert?)
Naarmate we verder vaarden legde ik ook meer contact met mede passagiers die ik nog niet kende en begon ook meer te durven.
Waarom op de bank staan en niet op de railing v/d bank waarbij je meer en duidelijker in zicht bent wanneer je loopt te zwaaien met of zonder bord?


Het contact met het publiek was ook heel leuk, zelf liep ik veel te zwaaien met en zonder bord en zocht tegelijkertijd oog contact met diverse mensen buiten de bood…
Bij het scoren van oogcontact extra goed zwaaien met het bord op het ritme van de muziek of een duim omhoog steken naar voorbijgangers die goed bezig waren…
Soms kon je elkaar zelfs iets verstaanbaars duidelijk maken..

De kids aan de zijkant en een aantal volwassenen waren ook goed voor ons bezig, het werd best heet met een boa om je nek en een zon op je voorhoofd…
Deze stonden ons smillend met een super soager nat te spuiten…
Uitdagend aangeven mij niet en je krijgt extra de laag en de kids hebben pret..:lol:

Ook van boot naar boot en van wal naar boot werden we bekogeld met van alles en nog wat:
– Lolly’s
– Armbandje
– foldertjes met informatie materiaal,
– Rozen en leuke hebbe dingetjes

Onderweg kon je lekker eten en drinken.
De sfeer was helemaal top en je kon lekker gek doen…
Het contact met de toeschouwers vond ik een van de leukste ervaringen…

Tegen de tijd dat het afgelopen was, we de bood uitstapten hield Femke een korte speach,
Daarna nam Ella (die verantwoordelijk was voor de organisatie van onze bood), ook even het woord om iedereen te bedanken voor zijn/haar beidrage… zonder dat zou dit niet mogelijk zijn geweest… (Zonder jou goede planning ook niet Ella) ff een goed applaus dus.

Even geholpen met het aftuigen van de bood, onderling een beetje nagepraat over het hele gebeuren, een van de geluiden die we veel opvingen was dat wij onze boot als het beste voor elkaar hadden (altijd goed om te weten, wat wil je ook anders verwachten).

Afscheid genomen van elkaar, ben daarna nog even wezen eten met iemand uit ons netwerk en nog een homo bar bezocht en wat rond gelopen door Amsterdam om ff na te kunnen praten.

Afscheid genomen & mijn hotel opgezocht om mij daar ff wat op te frissen etc;

Volgend jaar meld ik mij zeker weer aan,
het was echt een prachtige ervaring… Thanks