Gaaf, ik lig nog beter op schema dan dat ik had durven denken!

Vrij recentelijk zag ik vrij veel tweets voorbij komen over de Nacht van de Vluchteling, dacht in de eerste instantie dat ik al zoveel goede doelen ondersteunde d.m.v. kleine donaties..

Iets maakte mij nieuwsgierig en ik ging mijzelf verdiepen in wat de Nacht van de Vluchteling in zou houden. Ik was meteen verkocht, hier wilde ik niet alleen maar mijn portemonnee voor open trekken d.m.v. een kleine donatie te schenken, ik wilde meer!

Vanaf 24 maart j.l. nam ik de deelnemers voorwaarden en trainingstips eens goed door, iets in mijzelf:”Klaas”,”jij moet hier zelf geld voor in gaan zamelen!”

Zomaar 40 kilometer vanuit het ‘niets’ gaan lopen leek mij ook moeilijk, maar zag wel voldoende mogelijkheden om mij op deskundige wijze voor klaar te stomen.

Diverse GroenLinks collega’s gaven op mijn adres aan dat ik de wandeling aan zou kunnen mits ik mij wel goed voorbereid (nog meer wandelen en sporten dus).

Ik schreef mijzelf dus ook met een goed gevoel in na alles goed ‘bestudeerd’ te hebben, in Zuid-Soedan liggen heel veel landmijnen die de leefbaarheidsituatie daar onveilig maken.

Vele mensen uit Zuid-Soedan zouden maar wat graag terug keren naar land van herkomst, dat kunnen zij alleen niet omdat dat gebied te onveilig is om een nieuw leven te starten.

Afhankelijk van het bedrag wat wij binnen halen kunnen veel of misschien wel alle landmijnen verwijderd worden!

Ik heb persoonlijk verschrikkelijke verhalen aangehoord, waarbij de wens duidelijk naar voren kwam dat men terug zou willen maar niet kan!

Wat houd als deels gehandicapte Nederlander een keertje 40 kilometer gaan lopen nu echt in, betreffende vluchtelingen hadden meer kilometers achter de rug en dan doel ik op de ‘sterke’ en ‘zwakke’ vluchteling.

Ik wil de Zuid-Soedanese vluchteling echt een veilige thuishaven aanbieden, zij zijn zelf prima in staat om hen ‘land’ te gaan herinrichten, krijgen de kans er niet voor wegens de landmijnen.

Ik hoop dat zoveel mogelijk mensen mij zouden willen gaan sponsoren, 1 Euro van iedere social media vriend/vriendin zou ik erg op prijs stellen (liever meer natuurlijk).

Ik bedel niet graag, maar wanneer iedere Twitter vriend/vriendin mij sponsort voor 1 Euro, kan ik al 1691,– Euro binnen halen.

De loop in praktijk zou ik net niet/wel vol kunnen houden, ik ging en ga vanuit het laatste uit!

Mocht ik deel mogen nemen aan de Nacht van de Vluchteling, mijnerzijds maar 35 kilometer ga wandelen ben ik bereid om een tegen prestatie te leveren weet alleen nog niet in welke vorm?

Tips zijn welkom 😉

Als actief lid van het voormalig Wajong werkt promo team reisde ik stad en land af met de bus en trein, sinds de OV pas bestaat betaal ik gewoon de oude en originele treinkaartjes, maar sla de bus over en doe alles te voet. 7 kilometer heen lopen vanaf station, en 15 kilometer terug lopen komt vrij vaak voor.

Ik heb mijn laatste presentaties weer even nagelezen + de routes die er bij hoorden, in Amsterdam had ik 25 kilometer gewandeld waarvan de eerste 7 kilometer in een stevig loop tempo neigend naar hardlopen.. Dit was ik bijna vergeten.

Had binnen daar een afspraak met het COC omdat seksualiteit en diversiteit ook wel eens problemen opleverde naar de arbeidsmarkt. Het zelfde probleem waar ik zelf tegen aanloop, op basis van vooroordelen niet/moeilijk aan het werk kunnen komen.

Afgelopen vrijdag ging ik mijn uithoudingsvermogen een testen op de sportschool, exact 1 uur lang aaneengesloten hard/stevig door lopen op het loop apparaat standje tegen de berg op en had wel mooi 6 kilometer afgelegd.

Met een van de sportinstructeuren mijn prestaties doorgenomen en deze gaf aan dat ik het vrij netjes deed zeker wegens het feit dat ik tijdens de forst veel minder de sportschool bezocht.
Deze vertrouwd er op dat ik nu al de loop aan zou kunnen, ik wil mijzelf uiteraard echt goed voorbereiden.. Van 25 kilometer lopen op een dag in de maand naar 1x 40 kilometer is natuurlijk niet niets.

Vanaf aanstaande maandag of dinsdag krijg ik een persoonlijke coach die met mij een persoonlijk oefeningsschema zal gaan opstellen om blessures te voorkomen.

Uiteraard hoop ik ook zoveel mogelijk sponsoren te werven, de vluchtelingen uit Zuid-Soedan hebben naar mijn idee het recht op een veilig land met daarbij de kans hen eigen leven te starten.

Ik zelf moet er natuurlijk wel wat voor doen, er speelt ook een stukje prestatie drang van mijzelf mee. Soms hoor ik de opmerking:”Klaas dat kun je niet”,”niet aan beginnen dus”

Ondanks mijn eigen beperkingen kan ik ook heel veel wel, het is mijnerzijds dus ook een beetje knokken tegen vooroordelen aan het worden.

Ik hoop dat er nog meer mensen zullen zijn/gaan komen die een klein of groot bedrag willen gaan doneren op http://www.nachtvandevluchteling.nl/klaaswoltinge ten behoeve van de vluchteling in Zuid-Soedan.

Ik ben heel blij met al mijn sponsoren, het toont ook een stukje vertrouwen:”Klaas”,”jij kunt het en promoot een goed doel waar wij en ik zelf achter staan!”

Gelukkig kunnen sommige mensen eenvoudig met agenda’s schuiven.

Na een vrij volle week met veel vergaderingen en overleggen vanuit diverse netwerken en werkgroepen zou ik afgelopen vrijdag mij eens gaan richten op een thema die ik zelf heel belangrijk vind.

Participatie op de arbeidsmarkt!

Zoals de trouwe lezers van blogs, tv/radio acties en overige media misschien zullen weten, ik ben een Wajonger met een progressief ziektebeeld waarmee ik gerust 80+ zou kunnen worden.

Via een UWV traject mocht ik tussen 1998 en 2001 op hen kosten naar school, wilde destijds systeembeheerder worden en daar schoolde ik mij dus ook voor op kosten van het UWV.

De studie was 2 jaar lang hard leren, iedere werk dag tussen 9:00 en 17:00 om vakken te leren waarvan een halve dag per week praktijk lessen te volgen, het laatste jaar iedere volledige werkweek van maandag tot vrijdag stage lopen..

Ik mag niet opscheppen, de woensdag ochtend was ik niet te vinden op mijn stage adres tussen 8:00 en 17:00 maar in de schoolbanken tussen 9:00 en 12:00.

Destijds liet ik in de eerste 2 leer jaren zien dat ik wel degelijk een kennis knobbel in mijn hoofd had en heb zitten ondanks mijn fysieke beperking(en), bij het laatste jaar stage lopen had ik mijzelf ook echt goed bewezen.

Zelf ging ik stage lopen op een dagbesteding centrum voor mensen met een beperking, ‘vreemde’ keuze misschien maar ook een systeembeheerder behoord vraag gestuurd te kunnen werken.

“Klant” heeft geen armfunctie, wil toch graag zijn/haar stamboek online zien te vinden, ik liet zien dat dat wel mogelijk was d.m.v. het inzetten van hulp middelen.

Tijdens stage was ik gewoon in staat om alle vragen en opdrachten aan te passen aan de situatie, vanuit de opleiding werd daarover ook meteen aangegeven:”jij hebt alle theorie lessen omtrent dat onderdeel goed begrepen waardoor ik uiteindelijk ook mijn stage verslag afrondde met een ruime voldoende”

Tijdens mijn stage werd ik door diverse mensen getipt, ga hier solliciteren wat ik vervolgens ook deed, werd ook officieel aangenomen per 2001 na het behalen van mijn MBI opleiding en in de 2006 verloor ik mijn baan helaas.

Nadien was ik meerdere malen naar het UWV toe gestapt met de vraag:”Mag ik niet weer naar school?” de eerste keer was ik onduidelijk in mijn vraagstelling tijdens een herkeuringsverzoek die ik op eigen initiatief nam, mijn 2e verzoek was glas helder:”ik had 6 jaar positieve werkervaring opgedaan binnen de zorg maar werd uiteindelijk ontslagen door kennis gebrek waar wij wederzijds niet gelukkig van werden.”,”mag ik een SPW/SHP studie gaan volgen?”
Daarop kreeg ik een nee vanuit het UWV, de enigste optie in omgeving van 2007 was om betreffende opleiding binnen een termijn van 3 maand te kunnen starten en afronden.. Ik kan en kon veel maar dat wees ik af.

Mijn arbeidsdeskundige gaf aan mij mee, Klaas je hoeft je geen zorgen te maken om je uitkering, je bent en blijft gewoon arbeidsongeschikt.

Nadien vrij veel vrijwilligerswerk gaan doen en uiteindelijk ging ik mij ook inzetten voor het voormalig CNV(j) Wajong Werkt promo team, wat nu intussen de Realisten heet, CAP100 et cetera, hierbinnen ben ik nog steeds actief in meer of mindere mate.

Met name de presentaties die ik vanuit het CNV(j) geef door heel het land zijn glas helder over wat diverse Wajongeren kunnen ondanks hen beperkingen en hoe de werkgevers daarin ondersteund zouden kunnen worden via het UWV.

De wijze waarop wij vanuit het CNV(j) gaven en geven variëren op jaarbasis nog al, veelal in positieve zin maar bij een aantal bezoeken binnen mijn eigen regio waar ik wel mijn CV zou willen achterlaten krijg ik als slot vraag mee of ik wel weet waar zenuwen groeien, wat progressief betekend et cetera.

Beetje jammer dus, vooral veel angst vanuit de kant van de werkgevers.

Nu nog steeds heeft een werkgever die mij in vaste dienst neemt recht op veel ondersteunde vergoedingen, aanpassingen en de belangrijkste voor mijzelf scholing!!!

In mijn situatie was het toch zo eerst zien en dan geloven vanuit het oogpunt van de werkgevers? Door eerst te leren om mijn kennis weer actueel te maken, vervolgens ergens stage te lopen kan ik laten zien wat ik in huis heb en zullen bangere werkgevers ook iets minder angstig zijn om mij misschien toch wel in dienst te nemen.

Nu kaart ik mijn eigen ‘zielige’ verhaal aan, een paar maand terug was er een transgender te gast bij Casaluna op radio 1. ik schrok van haar verhaal en een aantal in-bel reacties van mensen die telkens gewoon worden afgewezen op vooroordelen of gewoon onkunde.

Op eigen titel had ik ook meteen een houding in de vorm van geef binnen het COC eens een deels Wajong werkt presentatie/de Realisten..

Ik werd verwacht om 13:00 in Amsterdam, voor mijn gemak nam ik maar een trein eerder en zette daarop ook mijn blokker kaart in wetende dat ik volgende week zaterdag ook in Utrecht wil zijn (bijeenkomst voor oud ZiGL’s 10, kennis maken met de ZiGl’s 11 en uiteraard om wat kennis uit te wisselen)

Tussen Meppel en Zwolle werd de trein rit een ‘ramp’, eerst een melding dat alles iets langzamer zou kunnen gaan wegens een storing (kan gebeuren), weer een stukje verder weer dezelfde mededeling en uiteindelijk in Zwolle aan gekomen mochten wij vrij lang wachten.

Sprak dus ook een conducteur aan voor een alternatief reis advies richting Amsterdam, de trein die naast ons stond zou dat wel redden en zou ik tussendoor 1x extra moeten overstappen. Ik zat nog geen 5 minuten, :”geachte dames en heren”,”dit is de eindbestemming van deze trein”,”wegens de wisselstoring reizen wij weer terug naar Groningen/Heerenveen?”
Wederom toch maar Zwolle 5a richting den Haag gepakt,
Lang wachten voor dat deze vertrok wegens de storing maar vlak voor dat ik geneigd was om uit te stappen vertok deze wel.

Vlak voorbij Zwolle werd ik nog even terug gebeld door iemand van het COC die even navraag wilde doen of ik wel op tijd zou aankomen waarop ik aangaf dat ik intussen voorbij Zwolle zat, wel een half uur later zou kunnen aankomen maar mijn presentatie zou kunnen inkorten.

Voor mijn gemak werden vervolg afspraken een half uur naar voren geschoven zodat ik wel de tijd zou kunnen nemen voor mijn vragen en ideeën.

Uiteindelijk arriveerde ik om 14:00 of iets daarna bij de geplande afspraak,
Voor onze afspraak zou ik maar 30 minuten nodig zijn en dat wij er 60 minuten voor zouden willen nemen was en is alleen maar leuk, bij binnenkomst werd ik welkom geheten en kreeg te horen dat ik alle tijd had, mijn gesprekspartner had zijn vervolg afspraken gewoon een dag uitgesteld zodat wij overal de tijd voor zouden kunnen nemen.

Dat kwam mijzelf wel erg handig uit, meestal neem ik in de trein voor een laatste keer door wat ik wel en niet vertellen wil en nu was het alleen maar bellen, smsen en toevalligerwijze een aantal mede passagiers helpen om hen trein rit aan de passen dus bij aankomst was ik best wel gaar.

Kon meteen plaats nemen in een vergaderzaal, kreeg een bak koffie naar keuze en wij begonnen meteen met ons gesprek, echt een presentatie geven was niet eens meer nodig, wij namen samen de presentatie door en hadden behoorlijk lopen brainstommer hoe wij het voor elkaar zouden kunnen gaan krijgen dat de gemiddelde werkgever zich soepeler ten opzichte van bijvoorbeeld de transgender zou kunnen gaan opstellen omdat deze bij voorbaad al niet eens in dienst genomen worden terwijl men wel top talenten heeft.

Na een uur van wederzijds ideeën uitgewisseld te hebben spraken wij af om in contact met elkaar te blijven en vervolgde ik mijn rit weer naar huis.

Al met al toch een geslaagde dag 🙂