Het leren los te gaan laten, zou soms een enorme kunst kunnen zijn!

Zelf kwam en kom ik uit een gezin, die vanuit het verleden al meerdere malen diverse negatieve dingen hadden en hebben mee gemaakt, o.a. ziekte overheerste hierin kort samen gevat.

Van jongs af aan was ik zelf een strijder, mensen die mijzelf redelijk tot goed kennen zien dat nog steeds ook wel in mij. Mijn gezondheid heeft mijzelf dermate in de steek gelaten dat ik echt niet meer verder door wil gaan met het leven (zwaar onderwerp, wel de realiteit).

Tijdens mijn kleuter periode, verloor ik een vader, iets er voor of er na diende ik zelf even om te gaan schakelen van normaal kleuter onderwijs naar iets wat tussen kleuter onderwijs en LOM basis onderwijs in zat.

Nadien stroomde ik zelf door naar het normale LOM basis onderwijs die groepen kende van A tot en met H. Mijn verloren jaren wegens het tussenonderwijs wist ik zelf dus wel netjes in te gaan halen.

Zelf weet ik de exacte jaartallen niet meer uit mijn hoofd, vanuit groep A, belande ikzelf het jaar er op, zeker in groep C. Nadien had ik zelf ook enkele klassen over geslagen.

Vanaf het moment dat ik in groep G zat, was ik eigenlijk klaar voor het middelbaar onderwijs, vond van jongs af aan al, dat het dan minimaal een LTS opleiding had moeten zijn (was voor die periode al vrij handig met elektronica en o.a. de frequentie schroefjes binnen speelgoed en oude radio’s.

v.a. Groep G gerekend zou de LTS te hoog voor mijzelf gegrepen te zijn geweest, koos er dus zelf voor om ook maar akkoord te gaan met het middelbaar LOM onderwijs…

Voor zover ik mijzelf meen te herinneren, liet men aan mij weten binnen de 1e 3 jaar:”Waarom ga je niet in de MAVO klas zitten, waar ik uiteraard op in ging.

Tijdens de afronding van de 3e klas diende je wel door gestuurd te gaan worden naar een reguliere MAVO klas in mijn geval. Mijn Lichaam liet mijn eigen helaas in de steek, kampte met veel pijn klachten en artsen waren voor een deel ook de moet verloren… Zelf zette ik door via internaat verband v.a. mijn 16e.

Tussen mijn 16e en 18 had ik een hoop ellende mee gemaakt, overwon echter wel alles. Sprong verder in de tijd, van af 1998 tot aan 2001 volgde ik een MBI opleiding en in plaats van niveau 3 kon en mocht ik mijn eigen laten beoordelen op niveau 4 wat gelijk staat aan HBO denk niveau.

Mede dankzij mijn stage binnen de zorg, enige voorkennis over waar mensen met een lastig lichaam tegenaan zouden kunnen gaan lopen, droeg ik destijds voor mijn opleiding al goede alternatieven aan, en men stond daar ook van te kijken.

Qua gezondheid begon en begint mijn lichaam mijzelf steeds meer en meer in de steek te gaan laten, zelf was en ben ik blij met mijn zelfstandigheid. Niet dat ik de aller rijkste ben met mijn minima inkomen mede waardoor er weinig spaarcenten over blijvn.

Dierbaren krijgen gewoon geld toe zodra ik weg ben.

Baal er wel eens van dat sommigen het niet al te serieus nemen, “Kleine Klaasje zegt wel iets”,”hij zal het NOOIT voor elkaar krijgen!”

Het klote traject waar ik momenteel in zat en zit, ervoer en ervaar ik als verdomde zwaar, vooral omdat ikzelf binnen mijn kunnen alles wel heel netjes wens te gaan afronden!

In het verleden had ik al gespaard en betaald voor de Laatste Wil pil etc; Zelf was en ben ik echt op!!!

En ja, ter voorkoming van….
Stel dat ikzelf nog een jaartje of 3 door moet gaan blijven knokken voor mijn gezondheid, wens ik gewoon te gaan bewijzen ondanks al mijn beperkingen, dat ik zelfredzaam ben en was geweest.

Momenteel begon en begint mijn linker arm het ook steeds meer te gaan begeven, zou stoppen met roken of drinken daar iets aan kunnen gaan veranderen?

Volgens mij niet.

Zelf was en ben ikzelf intussen helemaal op, de weekenden wens ik graag voor mijzelf te gaan houden en heel misschien kan ik over een paar weekjes de maandag ochtend erbij pakken (alsnog eenmalig)….   

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.