Persoonlijke motivatie qua deelname aan de wandeltocht

Het doel van de Nacht van de Vluchteling 2013 is om zoveel mogelijk geld op te halen om landmijnen in Zuid-Soedan te ruimen. Zo krijgen ouders en hun kinderen de kans om een nieuw en veilig bestaan op te bouwen in hun eigen land.

Met het bedrag kan er een gebied van 150 vierkante meter landmijnvrij gemaakt worden. Wij hopen dit jaar ten minste €300.000,- in te zamelen.

Elk jaar worden er duizenden volwassenen en kinderen gedood of verminkt door landmijnen. Zolang deze levensgevaarlijke projectielen er nog liggen, is het bouwen van nieuwe dorpen en voorzieningen onmogelijk. Angst voor de mijnen beheerst het dagelijks leven van alle Zuid-Soedanezen.

Normale bezigheden – zoals water halen, het verbouwen van groenten en gewassen of naar de dokter gaan – worden praktisch onmogelijk gemaakt. Het ruimen van mijnen is cruciaal voor de wederopbouw van het door conflict geteisterde land.
Op persoonlijke titel herken ik dit probleem en zie weer hetzelfde gebeuren.

Jaren terug speelde er een stank overlast probleem aan de Arend, op eigen houtje ging ik destijds enquête voeren om wat aan het stank overlast probleem te gaan doen.

Begon destijds als leek met mijn klachten, kreeg uiteindelijk wel in kaart waar het probleem lag, de vraag was wie er verantwoordelijk zou zijn?

1. de verhuurder
2. de gemeente

Een heel ander verhaal en toch eigenlijk hetzelfde naar mijn idee ruim verwoord,
Zuid-Soedan licht bom vol met landmijnen, kracht voor wederopbouw zal er vast wel zijn.

Er bestaat echter geen geld om dit hele gebeuren te realiseren en het gevolg zal zijn dat wij en niet alleen wij blijven aanmodderen met de vluchteling uit Zuid-Soedan.

Vergeet niet dat de wandeling van 40 kilometer best een zware tocht voor mezelf zal gaan worden, anderzijds….

Wat houd nu eigenlijk een stukje van 40 kilometer lopen in?

40 Kilometer lopen voor een goed doel klinkt zwaar misschien, betreffende vluchtelingen hadden en hebben zeker meerdere kilometers afgelegd vanuit eigen veiligheid.

In deze betrap ik mijzelf er op dat ik steeds gemakkelijker over betreffende loopafstand begin te denken, tijdens mijn trainingen op de sportschool ben ik 1a 2 uurtjes aaneengesloten aan het hard lopen/stevige looppas van 7 km/h berg opwaarts en dit gaat machtig mooi kan ik u meedelen.

Zelf heb ik nog een cadeautje van Vista Print liggen kwam ik net achter, voor zo goed als niks kan ik zo even 100 flyers laten drukken en ik weet al op welke adressen ik deze door de bus zal gaan duwen.

Zelf begin ik wel tijd te kort te komen om alle mensen te benaderen die ik zou willen benaderen, vanavond krijg ik vroeg in de avond een bestuurs, vrijwilligers overleg vanuit de Zonnebloem Hoogeveen met ondersteuning van Drenthe over wat wij dit jaar zouden willen gaan doen als afdeling zijnde.

Vanuit het gehandicapten platform Hoogeveen hoef ik voorlopig ook niet stil te zitten maar na de rondvraag en sluiting van iedere vergadering vertel ik natuurlijk wel weer wat over mijn wandel plannen en hoe het er nu voor staat.

Hoe dichter de datum van de wandeling in mijn buurt komt, des te meer namen en adressen die mij nog te binnen schieten om mijn gegevens achter te laten voor de wandeling.

Tevens moet ik nog even nadenken over wat voor drinken ik onderweg mee neem, energie drankjes lijken mij niet zo handig tenzij je deze gebruikt aan het eind van de rit, te veel mee sleuren is ook weer zonde van je energie en te weinig niet echt slim.

Die landmijnen moeten allemaal weg uit Zuid-Soedan, hoop dat wij met zijn allen vors over het streef bedrag zullen gaan komen. Momenteel heb ik 125,– binnen gehaald en daar loop ik graag voor, ik hoop uiteraard daar minimaal 250,– van te gaan maken en het meervoud ervan.

Waarom focus ik mijzelf op de minimale bijdrage van 250,– die ik als loper binnen zou kunnen halen, het geeft mij de garantie dat ik iig mee lopen mag (wat nu al zou kunnen), maar daarbij laat ik ook graag zien wat ik wel in huis heb qua kunnen en niet kunnen.

Voor mijzelf loop ik te knokken voor een PGB regeling, van zitten naar opstaan begint lastiger voor mijzelf te worden en sommige mensen geven aan dat ik steeds een vreemder loopje begin te krijgen.

Mijn linker been sleur ik soms wel eens een beetje mee inderdaad wat wel mijn sterkste been blijkt te zijn wat ik opmerk tijdens conditie trainingen.

Waar ik zelf over val is het feit dat ik amper of niet een PGB regeling voor elkaar kan krijgen, “Klaasje”,”neem maar huishoudelijke ondersteuning via het CAK” wat inhoud dat je 4 uur per week 1 dag vrij moet plannen om gezamenlijk met de huishouding aan de slag dient te gaan, daarnaast rekening moet houden met de ondersteuner/ondersteunster i.v.m. arbo voorwaarden.

Dat wordt dus op therapeutische basis een bakkie koffie leuten tussendoor, samen iets in een vuilnis zak gooien, iets in de wasmachine drukken wat niet noodzakelijk is et cetera.

Bukken, tillen en op een keukentrapje staan worden moeilijker voor mijzelf. Tevens kost het mijzelf veel inspanning wanneer ik mijn matras moet verversen of de hoeslaken van mijn dekbed wil vervangen.

Kom ik aankakken met een ramen lappen opdracht + vervangen van mijn bedde goed, sorry Klaas dat kan niet, zullen wij gezamenlijk iets in de wasmachine stoppen?

Werkgelegenheid het zelfde verhaal, zelf ben ik een Wajonger die dol graag weer naar school zou willen gaan, had en heb er echter het geld niet voor! Mijn Mavo en MBI diploma niveau 3 heb ik op zak, tevens had ik nadien een SPW en SPH opleiding gevolgd maar haakte af bij de examen kosten, in Utrecht zou ik getoetst worden.

Binnen Alescon (sociale werkvoorziening) sta ik voor de ‘sier’ op de wachtlijst, het was duidelijk dat ik voor mijn 65e niet aan de beurt zou komen met een werkplek binnen mijn kunnen, nu wordt het wachten alleen maar langer en alleen voor de formaliteit houd ik betreffende indicatie aan.

En zoals ik al eens vaker aangegeven had, wanneer ik vanuit het CNV(j) elders een Wajong werkt/de Realisten presentatie gaf en ik trof een werkgever/werkgeefster die lekker dicht bij zat had ik ook mijn CV paraat.

Deze was veelal te oud qua studie en daarnaast kwetsende opmerkingen uit angst in de vorm van:”Klaas”,”je vertelde dat je een zenuw aandoening hebt waarbij tumoren op zenuwen zouden kunnen gaan groeien….”,”wist je wel dat er ook zenuwen in je hoofd groeien?”

Nadien natuurlijk een onderzoekje gestart waaruit bleek dat men bang was voor, nog steeds onterecht naar mijn idee.

Wanneer ik nu naar school zou mogen en daarbij een stage adres binnen sleep of desnoods toegewezen krijg, zou ik kunnen laten zien wat ik wel in huis heb en zal men bij bijna afronding van betreffende stage het minder vreemd vinden dat ik dan wederom mijn CV zal laten zien.

“Klaas zijn ziektebeeld blijkt in ene dan wel mee te vallen bewijze van! “,”go we durven hem een baan aan te bieden”

In Zuid-Soedan liggen heel veel landmijnen, er is geen geld om deze te verwijderen maar wanneer deze weg zouden zijn, zouden de mensen in en uit Zuid-Soedan hen eigen land wel weer prima op kunnen bouwen!

Ik hoop uiteraard dat ik komende 7 dagen nog veel geld weet binnen te sprokkelen, de Zuid-Soedanese vluchteling verdient het gewoon.

Daarnaast, en daar baal ik zelf van binnen de Nederlandse politiek.. Telkens praat men over problemen en oplossingen, op zich niet verkeerd natuurlijk maar de oplossingen werden en worden wel veelal gezocht in de korte termijn oplossingen waar je dus eigenlijk weer ‘niets’ mee opschiet.

Een beetje vooruit durven kijken kan echt geen kwaad, geld in mij stoppen op de juiste wijze zal gaan betekenen dat er zeer waarschijnlijk geld voor terug zal gaan komen, anders om gaan met de hulpmiddelen die ik in huis heb en misschien nodig zal gaan krijgen zou winst op geboekt kunnen gaan worden.

Zelf kamp ik met mijn handicap, er word veel geld in gepompt om mij te ontlasten maar om nu even naar de oorzaak te kijken schijnt te ingewikkeld te zijn.

Mijn aangepaste bed + matras worden voor mij gehuurd, lig op een sterf bed en binnen 1 jaar zou er al een nieuwe voor mij gekocht kunnen gaan worden, mijn Wajong uitkering hetzelfde verhaal, ben volledig afgekeurd en aangezien dat ik tussen 1998 en 2001 een MBI niveau 3 opleiding gevolgd had, daarmee ook aan de bak kwam binnen de zorg waar ik per 2006 ontslagen werd mag ik nu vanaf de zijlijn mee kijken.

Werkgevers die mij een vast dienst verband willen aanbieden kunnen nog steeds een hoop financiële ondersteuning gaan krijgen wat op zich niet verkeerd is, daar zit echter 1 vreemde regeling bij… Zodra ik een vaste baan gevonden heb, mag ik ook weer naar school op kosten van het UWV.

Denk ff heel goed na, hoe kan ik in de schoolbanken zitten wanneer ik op mijn werk aanwezig dien te zijn? Ik zie juist scholing + bijbehorende stage als kans om aan de werkgever te laten zien wat ik in huis heb, waarbij zij zelf minder angstig zullen gaan worden om mezelf wel een vast contract te gaan aanbieden (ze maken/maakten mij een jaar mee tijdens de stage).

De opleiding + stage komt maar niet, dus blijf maar aan de kant staan!
Zuid-Soedan licht gevuld met landmijnen, wanneer die krengen weg zijn zou men werkelijk van start kunnen gaan met de wederopbouw van hen land.

Ik hoop bij deze nog veel meer sponsoren binnen te halen, iedere Euro is welkom!

http://www.nachtvandevluchteling.nl/klaaswoltinge