Verslag Nacht van de Vluchteling

Zelf zou ik deel nemen aan de nacht van de vluchteling en had vooraf net niet voldoende getraind zoals ik zou willen maar wel ruim voldoende om veilig mee te kunnen wandelen.

De avond/nacht vooraf had ik mijn MP3 speler en telefoon apart gelegd naast mijn computer en mijn bed zodat ik die voor vertrek niet zou vergeten op te laden (mijn telefoon gebruik ik tevens als wekker).

In de ochtend had ik beide genoemde op mijn bed gelegd naast de zo goed als ingepakte rugzak, de route omschrijving + het starters bewijs moest ik nog even uitdraaien, wat broodjes smeren et cetera.

Vanaf een bepaald moment ging ik ter ontspanning wat games spelen, laatste mails en tweets verzenden en ontvangen en zag dat ik wel heel snel bij het station Hoogeveen moest zijn om om 22:00 in Rotterdam op locatie aanwezig te zijn.

Greep naar mijn rugzak, vulde deze nog snel even aan met snoepgoed en vloog naar het station met de fiets, zelf vertrok ik een beetje laat dus moest wat harder fietsen dan normaal.

Nadat het treinkaartje gekocht was bleek gelukkig toch nog 15 minuten te vroeg op het juiste perron aanwezig te zijn en stak rustig een shagje op (ongezond).

Op het moment dat ik in de trein zat wilde ik mijn jas en tas en broek zakken even heel praktisch gaan inrichten en uiteraard ook nog even veel gaan Twitteren om mijn volgers op de hoogte te houden en natuurlijk de laatste nieuwe sponsoren aan te werven.

Helaas, geen MP3 speler en telefoon… ai, geen mobiel bij me…. Hoezo verwend?

Gelukkig was ik wel keurig netjes op tijd aanwezig aan de Whilhelminakade te Rotterdam, na ontvangst van mijn deelnemers kaart ging ik eerst even de sfeer proeven en rond kijken wat er allemaal te doen was en wie er allemaal waren en vervolgens stapte ik op mijn GroenLinks collega’s af.

Zelf was ik teamloos, had een houding van eerst moet ik zelf minimaal 250,– binnen hebben voordat ik mij bij een team aan zou gaan sluiten en daarnaast mee lopen met bekenden of mensen waarmee je het goed vinden kan, kan altijd, we liepen immers met het zelfde doel:”Geld inzamelen om Zuid-Soedan landmijn vrij te kunnen krijgen”, zonder er zelf om te vragen kreeg ik van Magreet de Boer toch netjes een GroenLinks hesje uitgereikt.

Dat vond ik uiteraard top!

Na wat bijpraten, meer mensen leren kennen, genieten van muziek en toespraken hoopte ik natuurlijk dat het snel 0:00 zou zijn.

Kort voor het start signaal werden alle lopers verzocht om klaar te gaan staan bij het werkelijke vertrek punt, volgens mij hadden wij (de mensen waarmee ik mee liep) daar een kleine 10 minuten gewacht.

Op mijn adres voelden ongeveer de eerste 13 kilometer best wel zwaar aan, veel deelnemers liepen toen nog vrij dicht op elkaar wat best wel lastig lopen kan. Van mijzelf weet ik dat ik van een stevige looppas hou en dat zachtjes lopen energie kost maar steviger dan stevig ook.

Vanaf het moment dat de eerste 15 kilometer erop zaten waar wij ook ons rust punt hadden werd juist dat veel beter en gemakkelijker. Bij de Tennisvereniging T.O.E.G. te Rotterdam konden wij een koffie/thee pauze houden en daarnaast lagen er o.a. ook lekkere bolletjes klaar.

Pakte er netjes 1 plus een bak koffie, praatte weer bij met bekenden maar kreeg toch trek in nog een extra bolletje, vroeg ook netjes of ik nog een bolletje kon pakken en kreeg als reactie terug pak er gewoon maar 2 😉

Na mijzelf wat opgefrist te hebben vervolgde ik de wandeling met 3 dames van GroenLinks, wij hadden nog even bijgepraat over de Leergang Zin in GroenLinks en daarnaast hoe belangrijke ik deze loop zelf vond tijdens het wandelen met een stukje persoonlijke motivatie:

De 40 kilometer loop stelt verhoudingsgewijs niets voor bij wat zij mee gemaakt hebben, concreet iets doen voelt en voelde dus ook veel fijner. Daarnaast ben ik een Wajonger die ‘weinig kan’ en tegelijkertijd ook wel weer veel.

Zelf kan ik niet meer naar school op kosten van het UWV omdat ik in 1998 een opleiding gevolgd had wat mij wel een vaste baan opleverde tot aan 2006, mijn informatica opleiding is reeds zwaar verlopen en geld voor een nieuwe studie blijkt er niet te zij, of toch wel?

Er blijkt wel degelijk geld te zijn voor een volledige studie, voorwaarde is wel dat ik eerst een vaste baan krijg. Dat zal mij natuurlijk nooit lukken, een volttijd opleiding volgen met daarbij ook nog een 36 uurige werkweek.

In Zuid-Soedan speelt in grote lijnen een soort gelijk probleem, naast de onrust die je er wel hebt was en is er ook wel veel kennis aanwezig maar geen geld om die landmijnen op te ruimen.

Onderling gingen wij ook heel schappelijk met elkaar om, na de eerste 13 van de 15 kilometer gelopen trok ik een 2 liter cola fles uit mijn rugzak en nam daaruit een forse slok plaatste deze in de snelheid deze weer terug in het verkeerde deel van mijn rugzak waardoor de fles niet meer kon liggen.

Na het stukje lopen van 9 kilometer wat 24 in totaal zou maken werd ik 2x aangesproken, zelf gaf ik (bij navraag) aan dat de sok aan mijn linker voed niet zo lekker zat, er drukte iets op mijn hak/hiel, net aan de achterkant van de hak.

Heel even wachten dus om de sok goed recht te trekken en de kreuk er uit te halen, kreeg ik meteen de vraag wat voor sokken ik eigenlijk aan had (stugge katoen), Klaas:”Als je wilt”, “ik heb ook wel goede sokken voor je bij mij”

Leuk, handig en aardig dacht ik maar tegelijkertijd gaf ik aan dat de boel intussen wel goed zat en wij liepen verder, deels gemakzucht van mijzelf ssst, anderzijds had ik ook een houding van red je maar met wat je aan/bij je hebt.

Vanaf een later moment werd ik aangesproken dat mijn rugzak scheef hing, kan wel kloppen gaf ik aan, had het zelf amper door alleen die cola fles voelde soms iets vreemd aan en dat koppelde ik ook gewoon terug.

Zelf hoefde ik niet eens mijn rugzak af te doen om deze anders in te richten, de mede loopsters zorgden er voor dat mijn rugzak recht ging hangen en ook nog eens op de juiste hoogte.

Vanaf dat de eerste 33 kilometer er op zaten begon ik het wel een beetje zwaar te krijgen, het leek mezelf onverstandig om nog eens een bak koffie te nemen suiker dus koos voor een kopje thee met suiker.

Het kopje thee was uiteraard loei heet en mijn handen trilden, had het kopje dus op een bankje staan. Greep een paar maal naar het kopje in de vorm van kan ik hem nu pakken zonder te morsen?

Bij de laatste poging had ik mijn hand redelijk onder controle, tilde de kop op en het werd heel even vrij heet aan mijn duim, snel terug leggen dus, tril, tril. Daar ging mijn thee 😉

De laatste 5 van de 7 kilometer lopen liepen eigenlijk ook wel weer lekker, ging langzamer lopen maar wilde ook niet alleen lopen. Zou niemand kunnen bellen wanneer iets mis zou gaan of ik verdwalen zou 😉

Na 3 kilometer afgelegd te hebben vanaf dat moment liep ik eigenlijk een beetje alleen, trof wat oudere mensen die ook deel namen aan de wandeling en deze wilden plaats voor mij gaan maken op een bankje in een park achtig iets, plaats weet ik niet eens meer.

Achter mij liepen weer een 3 ‘dames’, zij hadden exact het wandeltempo wat ik aan de start als zo zwaar ervaren had en sloot mijzelf bij hen aan.

Gezellige gesprekken gevoerd, tussendoor kwam er wel eens naar boven hoe ver moeten wij nog wat gecontroleerd werd via mobiel (wilde ik zelf niet weten), de laatste kilometer begon ik het wel echt zwaar te krijgen.

Tussen neus en lippen door werd vermeld door iemand van mijn mede wandelaars nadat wij 2 kilometer afgelegd hadden dat de afstand steeds verder leek te worden.

Aangezien wij veel zaten te grappen, ik zelf het echt wel een beetje zwaar begon te krijgen had ik wel een houding van draai het om, flapte er ook gewoon uit:”ik kan nu echt niet meer en wandel gewoon terug naar de start positie”

Er werd gelachen en hielden de moet erin, vlak voor de eind bestemming kwamen een aantal gasten op ons afrennen met wat pimpeltjes, twijfelde een beetje omdat ik geen tijdsbesef had maar dacht meteen ook:”heb iets te vieren”,”de 40 Kilometer is mij gelukt!”

Het was een paar meter door lopen, ontving een lekker applaus van team genoten van GroenLinks en andere mensen.

De deelnemers kaart werd correct bij geknipt en naast de Goody bag had ik zelf ook de mediale gescoord! Zelf liep ik niet voor de mediale en of extra dingen.
Betreffende mediale vat ik op als blijk van waardering, deze stop ik natuurlijk wel in mijn ‘troffen kast’, volgend jaar zal er waarschijnlijk wel een ‘soort gelijk’ wandeling plaats gaan vinden.

Ben van plan om mij hier heel goed op te gaan voorbereiden, beter dan dat ik dit maal gedaan had. Mocht er vanuit Vluchtelingen werk volgend jaar weer iets soort gelijks georganiseerd gaan worden, zal ik zeer waarschijnlijk wel weer mee gaan lopen.

Doe bovenstaande alleen als ik vierkant achter het doel sta, dus het zou ook best kunnen zijn dat ik volgend jaar niet mee ga lopen bewijze van. Zover ik inschatten kan mag en moet er nog een hoop gebeuren omtrent Vluchtelingen Werk, dus zal gewoon weer mee gaan wandelen 😉

Klinkt misschien een beetje vreemd, maar ik wil wel 3 ‘teams’ enorm bedanken,

1. De radiomakers van Casaluna, zij waren en zijn vrij toegankelijk, in een van hen uitzendingen vertelde men ook wat de Nacht van de Vluchteling in hield en de 2e inbeller vertelde een tranentrekkend verhaal waardoor ik mij wel verplicht voelde om ook mee te gaan lopen

2. Ons GroenLinks team natuurlijk, wij denken veelal toch vaak aan elkaar

3. De organisatie zelf natuurlijk, zij hadden alles keurig netjes geregeld.