Ergens ben ik behoorlijk afhankelijk van..

Al geruime tijd kampte en kamp ik met veel fysieke pijnklachten, gisteren werd ik hiervoor ook behandeld in het ziekenhuis d.m.v. 1 prikje met blauwe naald tegen een dan te kiezen zenuw in de rug.

Om 9:15 zou ik behandeld gaan worden, zag er ook niet tegen op maar was uiteraard wel vrij nieuwsgierig naar de behandeling van. Zelf kon en kan ik nog steeds niet exact aangeven waar de meeste pijn in mijn rug zat of zit.

Nu weet ik het wel, maar wanneer je over een paar uurtjes dezelfde vraag wederom stelt zou ik best een ander antwoord kunnen gaan geven.

Had met mijn moeder de afspraak staan dat zij mij naar het ziekenhuis zou gaan brengen en nadien weer zou gaan ophalen.

Bij het brengen vroeg ze nog aan mij of zij mee moest naar binnen, zelf gaf ik aan dat dat totaal geen zin zou hebben en het ook nog eens parkeer kosten zou gaan schelen.

Vanaf het moment dat ik de juiste afdeling gevonden had, had ik enorm veel geluk.. Mocht plaats nemen in een wachtruimte die er toch wel wat crypie uit zag.

Er stonden een stuk of 10 (heb ze niet geteld) bedden op een rij met luxe voorzieningen als tv aansluiting, nachtkastje et cetera identiek aan een normale slaapzaal.

Daar tegenover stonden een stuk of 10 stoelen klaar voor de wachtende ‘patiënt’, ergens daar tussen stond ook een soort van bureau met bureau stoel.

Alle normale zitplaatsen waren bezet op 1 plek na, zag dat betreffende mensen die indirect naast elkaar zaten toch veel met elkaar spraken en ging daar dus ook niet tussen zitten.

De bureaustoel werd dus voor mij, het wachten voordat ik aan de beurt was duurde nog even en raakte automatisch in gesprek met de mensen die naast mij zaten (geen tijd om te gaan internetten dus en het was inmiddels ook al wel 9:10).

Vanaf het moment dat ik aan de beurt was voor de behandeling sleepte men een bed mee van wachtkamer naar behandelkamer, mocht er op gaan liggen of gewoon zelf mee lopen (ik koos voor het laatste uiteraard).

In de behandelkamer mocht ik eerst even gaan zitten, men moest nog even wat gegevens van en over mij gaan opvragen en verzocht vervolgens aan mij of ik wel even op mijn buik zou willen gaan liggen op het behandel bed (ziet her hetzelfde uit als een standaard ziekenhuisbed).

Ergens moest ik een beetje lachen en was geneigd om een spottende opmerking te gaan plaatsen, heb een hele lelijke verkromming in mijn rug die anderen nog beter aan mij zien dan dat ikzelf door blijk te hebben.

Vooruit dan maar, in uw geval mag u nu even op uw rechterzijde gaan liggen.. Men pakte er een scanner bij en vroeg wederom waar de pijn zit.

Druk maar ff de 4a 5 aangewezen plaatsen aan en zie dan hoe ik daarop zal gaan reageren, aan de hand van die informatie wist men ook veel beter waar men prikken moest.

Het bed waarop ik moest gaan liggen tijdens de behandeling lag totaal niet lekker, behoorlijk hard matras en lag dus ook op de tumoren die vrij pijnlijk zijn wanneer je er op leunt maar verder niet.

Vanaf het moment dat ik in de juiste positie lag hield ik met mijn rechter arm mijn linker been stevig vast (volgende keer vraag ik om een extra kussen voor tussen mijn benen).

Ter geruststelling zou ik met mijn rechter hand ff flink kunnen gaan knijpen in de hand van een van de assistentes van behandelend arts.

Mij best, niet echt nodig maar geef mij maar een hand tussen linker boven been vlak boven knie hoogte (wilde dat been namelijk stil houden en spasme voorkomen).

Vlak voor de werkelijke behandeling zat men al wat te vissen in de vorm van:”waar zouden wij het best kunnen gaan prikken?” Mijn Reveal hardmonitor lag een beetje in de weg en kon dus ook niet zien wat daar achter zou kunnen zitten.

Vanaf het moment dat de priklocatie bekent was, kreeg ik een ‘aangename’ waarschuwing mee. Men had zover ik mee kreeg 2 plekken in gedachte waarvan er 1 genomen was.

Ergens helemaal links boven in mijn rug vlak onder mijn schouderblad, men vertelde aan mij dat het heel belangrijk was om stil te blijven liggen (prik locatie zat een kleine 5 millimeter van mijn longen af).

Op dat moment brak de angst zweet wel ff bij mij los, al ga je mijzelf stevig vast binden en kondig je vooraf netjes aan wat je wilt gaan doen kon en kan ik een spast krijgen.

Ga je gang en prik maar, duurde maar heel even en hah niet eens gevoeld dat men aan het prikken was. Bij het verlaten van de behandelkamer werd ik vervoerd op zo’n ziekenhuisbed die vooraf al klaar stond in de wachtruimte.

Aangekomen in de wachtruimte vroeg men aan mij hoe ik het liefst zou willen gaan liggen\zitten et cetera, zitten graag was daarop mijn reactie.

Er zaten en lagen intussen meerdere patiënten in de wachtruimte, voelde mijzelf wat knullig en overdreven ziek en om de tijd door te komen was ik van plan om maar wat te gaan internetten met tablet.

Moest mijn bed dus ook ff verlaten om mijn mobiel en ook tablet te kunnen pakken, iets voor 10:00 belde ik mijn mams op met de mededeling dat de behandeling gelukt was en over 30 minuten het ziekenhuis zou mogen verlaten.

Nog geen paar minuten later zat de wachtkamer en lig plaatsen behoorlijk vol en ikzelf mocht ook wel direct naar huis. Dien de komende 10 dagen mijn pijnklachten een cijfer te gaan geven.

Dat vond en vind ik ergens een beetje jammer, komende 10 dagen staat er geen treinrit op mijn agenda en al mijn vrijwilligerswerkzaamheden binnen Hoogeveen had ik tijdelijk gestaakt.

Was voornemend om deze zo snel als mogelijk weer op te gaan pakken, gister middag tegen 15:00 namen mijn pijn klachten vanuit de rug behoorlijk toe.

Ik applaudisseerde in milde mate met de gedachte gang:”fijn dat men de goede zenuw geraakt heeft” Spotte er zelfs een beetje mee in de vorm van piep, die locatie was ik vergeten maar voel het nu wel.

Gister avond voelde ik mijzelf wel behoorlijk moe, moest mijn best doen om wakker te blijven voor het huidige medicijn schema.

Mijn tax was uiteindelijk bereikt, had als eerste contact op genomen met het ziekenhuis afdeling pijnbestrijding met de vraag hoe nu verder te gaan handelen? Op advies van kreeg ik mee:”bel maar op na een dienstdoende huisartsen praktijk”, kreeg er netjes een nummer bij.

Vertelde netjes wat er aan de hand was, verknalde echt van de pijn en lekker zitten of goed gaan liggen was al geen optie meer.

Er werd aan mij gevraagd of ik direct betreffende huisartsenpraktijk wel even zou willen gaan bezoeken, grom mijnerzijds met de fiets zeker? (Zij dit niet maar dacht het wel).

Men gaf in eerste instantie aan dat ik maar een Ibuprofen Apotex van 400mg extra zou moeten nemen en een uur later nog eens 20mg morfine extra boven op de 40mg.

Vanochtend had ik contact opgenomen met mijn huisarts, komende 10 dagen moet ik mij wel aan het huidige medicatie schema houden en indien nodig 1 morfine pil extra gaan nemen. Dit moet ik de komende 10 dagen even aanzien, in geval van problemen moet ik na dit weekend even contact opnemen met mijn arts voor nader overleg.

Voor dit weekend heb ik even al mijn afspraken geannuleerd, het is wel fijn om te weten dat ze mij op de goede plaats geraakt hebben, moet het nu echter ook even de tijd gaan geven om zijn werk te doen.

De Ibuprofen was en ben ik minder blij mee, veelal word ik daar vrij beroerd van en neem deze nu gewoon gecombineerd met ontbijtkoek in..

1 reactie op “Ergens ben ik behoorlijk afhankelijk van..

Reacties zijn gesloten.